rennsport

Scott Spark full carbon frameset, Medium

Extras:

- Tune balhoofd

- Rock Shox Monarch demper

- Scott Nude demper

- service kit Monarch demper

- New Ultimate carbon zadelpen

- Ritchey WCS carbon zadelpen

- Scott zadelpenklem met bout

- Scott zadelpenklem snelspanner

- MCFK carbon zadelpenklem

- Extralite 34.9mm naar 31.6mm zadelpenshim

Frame is in goede staat, heeft een preventieve reparatie gehad boven de BB-bus

Te koop via: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?p=1306613#1306613

http://www.skybikextreme.it/

De On One heeft een opvolger gekregen. Door de hogere standover bij de Scandal tikten mijn knietjes vaak tegen de bovenbuis aan, zeer vervelend. Door de ervaring met mijn One 9 wist ik dat dit bij Niner geen probleem is.

Via een Amerikaanse collega haalde ik een 2010 fukushima blauwe Air 9 naar België. Het frame komt van bij Bike 29 en stond er in de uitverkoop.

De onderdelen van de Scandal vonden hun weg naar de Niner (met enkele upgrades). Zoals hieronder afgebeeld in de big mountain race trim brengt de bike 10.4kg op de weegschaal (203mm + 183mm schijven wegen serieus door). Stilaan zal de bike wel op dieet gezet worden.

De afgelopen weken werd de niner al serieus getest in Zuid-Frankrijk en ook goedgekeurd. Een beest van een bike. Door de vele losse stenen en de hoge snelheden is het 'nief' er ondertussen ook al af.

Afgelopen weekend was het dan zover, het Europese kampioenschap singlespeed MTB. Dit jaar gehouden in België dus moesten we er bij zijn. Na een hel van een werkweek trok ik samen met Stef naar Maredsous.

Na een toch wel lange autorit (met nog wat vrijdagavondfiles) kwamen we ter plaatse aan. Nog even 'carboloaden'met een fritje en een boulet en wat hydrateren met Maredsous blond en Chimay tripel. Na het wisselen van het verzet naar de 'bergmodus' 32x21 kropen we in onze tent voor een heerlijke nachtrust.

Het verdere verslag komt een van de dagen, maar de bevoorrading was TOP:

Flor Vogel rijdt zijn Scott 29er (met lekkere tuben) naar de overwinning op een leuk parcours:

...wachtend op zijn nieuwe baasje....de laatste details moeten nog gedaan worden vandaar de spacers en lange leidingen.

De kerstman bracht deze uebercoole EDGE zadelpen!

191g carbonweldaad. Dankzij de bijgeleverde adapter past de Speedneelde perfect. Zoals steeds klik op de foto voor een grotere versie.

Deze combinatie is een goede 300g lichter dan de Thomson Elite + WTB Silverado! Past perfect bij de EGDE Sweeper Bar.

Afgelopen zaterdag 4 december werd er aan het Zilvermeer de WTC Achterbos Zilvermeer MTB Trophy gereden.
Een koerske voor liefhebbers van 50 minuten + 1 ronde over een parcours uitgezet op het recreatiedomein van het Zilvermeer.

Aan de start 2 XC Bikers, Wim en Pieter. De ene op zijn Specialized winterraket, de andere op zijn vertrouwde Niner singlespeed. Ief opteerde voor het supporteren omdat hij nog herstelt van een buikgriepje.
Het weer speelde niet echt mee, het was koud (-3°C) er stond en stevige wind en de wolken waren geladen met sneeuw.
Het parcours was deels sneeuwvrij maar goed te berijden. Om 11u werd het startschot voor de eerste reeks gegeven (-31jarigen), onze XC Bikers startten 1 minuut later met de +31jarigen.

Ik (Pieter) start snel, dankzij mijn zwaarder-dan-anders-32x14-verzet, en ik draai bij de eersten het strand op. De grote wielen van mijn Niner houden goed spoor door het losse zand en als derde of vierde kom ik door de eerste zandbak. Ik laat me daarna wat uitzakken om niet het risico te lopen om mezelf meteen op te blazen. Vrij snel rapen we de achterhoede van de eerste groep al op.
In de eerste rondes heb ik nog last van koude handen, maar eens alles onder stoom komt te staan voel ik me goed op de fiets).
Halfweg de koers moet ik even stoppen, mijn snelspanner had zich los gewerkt en daardoor zat mijn voorwiel los. Een onhoudbare situatie dus een verplichtte stop.

Tegen het einde van de race zie ik Wim plots aan de kant staan, hij is gestopt bij een renner die serieus gevallen is. In de verte zie ik het Rode Kruis al aankomen.
Wim geeft iets later op (net als collega Michel die ook gestart was). In de laatste ronde moet ik even stoppen omdat de renner over het parcours afgevoerd wordt naar de ziekenwagen. Geen probleem ik wacht even af. Maar hierdoor komen er wel een viertal renners uit de achterhoede op mijn wiel zitten. Ik pers er nog wat uit en kan ze achter me laten.

Ik finish ergens in het pak, de juiste uitslag ken ik niet maar die zal nog wel een keer op www.wtcachterbos.be komen (samen met de fotos).

Na een douchke kijken we nog even naar de 'oude glorieën' die ondertussen in de sneeuw moeten rijden. We zien Boonen en Co nog wat opwarmen op het parcours maar ondertussen is het voor mij te koud geworden en is het tijd om naar huis te gaan.

Het was weer een leuk dagje racen, midden in de winter, niks te verliezen, gewoon amuseren.

Vandaag een pakketje uit de US ontvangen.

Een 17T en een 23T aluminium singlespeed tandwiel. Ze hebben alles wat een goede singlespeed cog moet hebben. Brede basis, verstevigings ribben en diepe tanden. De prijs is ook zeer schappelijk.

De 23T zal ik sparen voor momenten zoals de laatste dag van de Chemins Du Soleil. De eerste 2 dagen zal ik met mijn vertrouwde 21T rijden, met de 23T heb ik dan een beetje soelaas voor de beentjes wanneer we de laatste dag met vermoeide benen naar meer alpien terrein gaan.

De 17T zal dienen voor parcoursen zoals de Kellerwald etc. Hieronder nog een detail van de 17T:

Zoals je kan zien zijn de trainingen voor het EK singlespeed in Maredsous ook al gestart met gewenning aan de lokale sportdrank.

Links:

http://www.rennendesigngroup.com/store.html

http://ssec2011.blogspot.com/

directe link: http://videos.mtb-news.de/videos/view/9684/h 

De Scandal is terug gemonteerd, de Edge sweeper bar en 1X10 met XX staan erop.

Met de shifter op de hope matchmaker ziet de Edge sweeper er heel clean uit.

Ik heb voor een X9 shifter gekozen omdat ik met het oog op de toekomstige 10 speed gripshifts toch de kosten wilde drukken. De X9 kost de helft van de XX shifter en is zeker zo mooi in zijn zwarte jasje.

De XX shifter stuurt de ketting over een cassette met een groot bereik (11-36) ideaal om met een enkel blad vooraan te rijden.

Het geheel moet nog in het veld getest worden maar de eerste indrukken van de XX zijn goed, het schakelt zoals we van SRAM gewoon zijn.

Op de Niner heb ik voor de grap 32mm Challenge Grifos gelegd, het is nu dus een Frankencrosser. Het leuke is dat dit grapje eigenlijk heel goed rijdt op een typische kempische toertocht. Het loopt enorm snel, natuurlijk moet je wel inboeten in comfort en is het iets riskanter in de bochten dan met een 2.25 rocket ron.

Natuurlijk wel voldoende moddervrijheid...

Nog handig aan deze bandjes is ook dat ik er makkelijk mee op de weg kan trainen en gewoon af en toe het veld in kan duiken.

Meer hier: http://cyclephotos.co.uk/2010/09/i-am-a-legend---stars-fr...

Een paar grave gasten erbij, helden van vroeger (zoals Miles Rockwell, nu op een 29er full suspension).

Weer zijn er wat nieuwe spulletjes aangekomen, leuk!

Wat kwam er vandaag aan:

• E thirtheen guide ring, paars met 37 tanden
• Cateye bracket en zender om mijn fietscomputer makkelijk op beide bikes te gebruiken
• Hope matchmaker klemmen voor de Hope Race in de SRAM versie

De Hope Race matchmaker past trouwens perfect op de ouder Mono Minis:

Cassette en shifter zijn onderweg, nu nog een nieuw zadel en een nieuwe trapas en het beestje kan terug gemonteerd worden.

De Scandal kan stilaan in winterrust, waarschijnlijk komt hij enkel nog buiten voor Sceherpenheuvel-Hapert.

Ondertussen komen er wel nog enkele updates. De ontplofte derailleur van op de Transmaurienne wordt vervangen door de laatste nieuwe technologie:

De rizerbar zal vervangen worden door de Edge flatbar en een Sunline XC One stuurpen:

De stuurpen weegt na tuning met titaniumbouten nog 110g, de derailleur na tuning met een KCNC pulley onderaan nog 179g.

De flatbar ziet er wel indrukwekkend uit:

Verdere updates volgen....eerst dit weekend de Vulkanbike in Duitsland rijden. 100km singlespeeden, dat wordt afzien na een slopende werkweek!

Steeds vaker duikt een fris groen op als trend-kleur, hippe-kleur, dope-kleur,...dan heb ik wel heimwee naar ons rennsport-groen (dat eigenlijk bloemen-sas-groen is). Zoals hier dus (lees zeker even de warning in het begin):

 link (nieuwe blog lay out is wat smal): http://www.youtube.com/watch?v=EYUSlnXcYeU&feature=pl...

Met de Avery Dennison Tape Riders haalden we dit weekend de derde plaats in de Corporate Challenge binnen (bedrijven-competitie).

Bij het ingaan van de laatste ronde zaten we nog vast op een 4de plaats, maar door een spetterende finale van Ief en een knallende eindspurt (tiende plaats in de spurt) konden we ons plekje op het podium opeisen. Het waren 24 zware uren, maar het was ook 24u dikke pret met een leuke ploeg.

Klik op de foto voor een grotere versie

Vandaag in La Sarte (bovenaan de muur van Huy) nog eens een leuke Stany Smol toertocht gedaan.

Bij de eerste bevoorrading stonden er plots 6 29ers waaronder 3 van de XC Bikers en 3 van Waalse collega-bikers. Het hadden er zes kunnen zijn moest de remleiding van de Swa niet gebroken zijn op de eerste hardcore afdaling...

De toertocht ging over gevarieërd terrein en was echt de moeite. Ik had mijn Niner One 9 singlespeed mee en alles was goed te doen met de 32*21, het was ook weer heel leuk om nog eens puur te biken, singlespeed, vaste vork, kleine remmetjes, heerlijk!

Na afloop van de tocht kon de Mur de Huy nog eens als extra gedaan worden. Eerst via een ruige urban singletrack afdaling naar beneden en dan over het asfalt weer naar boven. Brutaal hard is dat klimmetje, ik kwam toch aan de grens van de singlespeed...

Van de 5 XC Bikers reden er vandaag dus 4 op een 29er.

Nieuw stuurtje voor de 29ers, de Edge Sweep 9° bar.

700mm stuurheerlijkheid, 9° back sweep en het logo in het midden staat al goed uitgelijnd om met de 'tips up' te rijden.

Gewicht: 174g (kan lichter maar Edge gaat eerst voor duurzaamheid, wel bijna 100g dan een vergelijkbaar alu stuur). Trimbaar tot 620mm

En ja hoor het is Gijs-approved:

Ik zal dit stuur eerst testen op de Niner singlespeed, daarna komt het op de On One. De On One gaat even weer helemaal uit elkaar, voor een technische en optische tune up. De aankomende ritten zullen dus weer op de single gedaan worden, zowiezo nodig voor de aankomende Vulkanbike ( http://www.vulkanbike.de  ) die ik singlespeed wil doen.

Zelden heb ik zo hard afgezien als op de Transmaurienne, dit staat in mijn top 3 van afzien op de fiets!

De oorzaak van het afzien is heel simpel, te weinig training in de aanloop naar de Transmau (niet geholpen door een trip naar Chicago voor de job) en een brutale onderschatting van het event.

Na de proloog op woensdagavond was het allemaal nog dikke fun, een toerke koersen door downtown Saint-Jean-de-Maurienne door het parkje en vliegend over trappen. Dikke pret en een lekkere adrenaline kick.

Tijdens de eerste etappe slaat het noodlot toe, op een modderige singletrack hoor ik vanalles kletteren, ik kijk naar achter en zien mijn derailleur levenloos aan de ketting hangen. Ik stop om de schade te bekijken en zie dat de kooi van de derailleur gewoon in twee stukken gesprongen is. Game Over (na amper 9km), ik vloek eens goed en wenste dat ik mijn singlespeed bij had . In de stromende regen ga ik te voet verder naar de bevoorrading waar Griet en Gijs me even later komen ophalen. Gelukkig had ik mijn ouwe trouwe GoreTex jasje mee en had ik 's morgens nog een regenbroek gekocht in de lokale Intersport. In die regenbroek van 11,95 Euro in maatje small zette ik meteen mijn schaar om er een korte broek van de maken. Abandon op dag 1 en dus direct uit het klassemant genomen.

Nadat Griet me opgepikt had ging ik op zoek naar een nieuwe derailleur, ik kocht de enige bschikbare SRAM derailleur in de buurt. Een X.5 instapmodel, maar het belangrijkste was dat ik weer kon rijden (het ding doet trouwens zeer goed zijn werk).

Dag 2 was er eentje zonder zorgen en met een mooi parcours (op de eerste afdaling na die zowat helemaal te voet gedaan moest worden). Achteraan gestart en op een rustig tempo de etappe uitgereden. In de leukste singletrack afdaling van de dag nog aan het 'koersen' geweest met een Ier op een Rocky Mountain, compleet met nose wheelies om de fiets om te zetten in de haarspelden, ZALIGGG!

Dag 3 de grote marathon etappe! Om kort te zijn dit ritje was gewoon BRUTAAL. Een pak hoogtemeters, hellingen tot 38% en dat alles op maar 60km. Samen met Wim start ik redelijk vlot, maar in de eerste grote klim krijg ik een mini inzinking en moet ik Wim laten gaan. Aan de bevoorrading kom ik hem weer tegen. Ik schaar vlug wat binnen en zet de achtervolging in op Wim. Een eindeloos lange afdaling volgt met daarin wel 90% singletrack. We nemen eerst het pad waar ik de eerste dag mijn derailleur brak om te eindigen in een singletrack die we in het begin van de week genomen hadden als opwarmer. Nergens kom ik Wim tegen, dit terwijl ik een betere daler ben. In het begin van de monsterklim (in het midden van de rit, 15km onafgebroken klimmen) komt Wim achter me vandaan. Blijkbaar was ik aan de bevoorrading voor hem weg. Op het steile eerste stuk van de klim kunnen we zo goed als overal naar bovenrijden (met af en toe een pause in plaats van te wandelen). Later op de klim moet ik hem laten gaan en begint het voor mij heel moeilijk te gaan. De organisatie had een tijdslimiet gezet aan de passage van de Croix De Fer, even denk ik er nog aan om ergens in de kant te gaan zitten en te wachten op de tijdslimiet. Maar ik duw verder en 6 minuten voor de grens passeer ik en begin ik aan de laatste 2 beklimmingen. Even later breekt mijn veer, het gaat steeds moeizamer en mijn darmen wringen serieus tegen. Ik stop even om Griet te bellen dat ik erdoor zit. Daarna gaat het weer moeizaam verder, gelukkig is het panorama adembenemend, dus neem ik af en toe de tijd om daarvan te genieten. Na een stukje MTBen door echt alpiengebied kom ik helemaal leeg aan de finish. Samen met Wim plant ik me in de Volvo van Reno die ons weer naar de camping brengt.

Dag 4, de laatste. Hierover kan ik heel kort zijn. 5km gereden, steendood, kuisop, warm en koud tegelijk, maagkrampen, braakneigingen. Ik geef op en bol terug naar de camping.

De Scandal rolt! Dit weekend de bike afgemonteerd en daarna ook getest.

De eerste testen zijn heel goed, stuurt zo goed als hetzelfde als de Niner en een zitpositie bijna tot op de mm na hetzelfde als de niner. Voor mij is de On One scandal een heel goed alternatief voor de dure Niners.

 In de setup op de foto komt de bike op 9,990kg, zeker niet slecht voor een geveerde 29er. Het is wel zo dat ik dankzij de 1x9 setup onder de 10kg kon duiken (geen voorderailleur, geen shifter, geen klein kettingblad, geen kabel). De 1x9 (met 33T voorblad) rijdt heerlijk, zeker als je een singlespeed gewoon bent is het goed te doen. Enkel vandaag tijdens een rit met de taperiders had ik wat moeite om de mannen op hun koersfietsen te volgen. Maar dat is natuurlijk niet het biotoop van deze fiets. Nu zondag gaan we testen in de Ardennen en verder trainen richting Transmaurienne die ik ook met deze bike zal doen (in een 2x9 setup).

Het gewicht zal wat rond de 10kg blijven schommelen naargelang de banden die ik zal monteren (parcoursafhankelijk). Ben je dus op zoek naar een betaalbare 29er bekijk dan zeker de On One eens (bij ons in de club zijn er ondertussen al 3 On One Scandal 29er en in totaal 6 29ers).

Het was weer een feestje!

Ik had mezelf ingeschreven voor de 90km, de avond voordien de Niner nog klaargezet (banden gewisseld, bergverzet erop). 's Morgens op tijd naar Malmedy (2 clubmakkers die de 115km reden).

Ik mocht starten in het eerste startvak van de 90km, maar dat stond al redelijk vol, dus dan maar vooraan in het tweede gaan staan. Op de eerste klim kom ik als derde van het startvak boven, maar ik merk dat mijn voorste band zo goed als plat staat. Ik had de Rocket Ron er pas de avond ervoor opgelegd en de band was blijkbaar nog niet verzadigd met notubes, pomp uit achterzak en bijpompen, het halve startvak schiet terug voorbij.

In de eerste echte afdaling (door de weide) loopt mij kettingn eraf, huh op een singlespeed?
Ik dacht eerst dat mijn ebb verschoven was en haal mijn minitool boven om die terug op de juiste plaats te zetten. Natuurlijk krijg ik met dat kleine ding de bout niet los. Ik leg de ketting er terug op en zie dat het achterste kransje niet mooi uitgelijnd is, oorzaak gevonden, dom van mij.

Ondertussen de hoop op een mooie eindtijd wat opgegeven en dan maar op toeristenmodus verder. Een beklimming later kom ik Willem tegen even een goeie dag zeggen en we gaan weer verder. Het loopt goed en de Rocket Ron is de ideale keuze voor de nattere ondergrond. Het parcours is een droom en ik kom zo goed als overal boven.

De laatste beklimmingen zijn wel echte kuitenbijters (klim naar Xhoffraix en uit de steengroeve) af en toe voel ik een kramp opkomen in mijn linkerbil wanneer ik aan de pedalen trek. Even later hetzelfde gevoel in mijn rechterbil. Van dan af alleen nog maar geduwd op de pedalen en niet meer getrokken. Mijn handen tonen ook al tekenen van vermoeidheid van de schokken die door de vaste vork doorgegeven worden.

Na 5u45 (eigen gemeten totaatijd incl stops)  bol ik over de finish, moe maar voldaan en blij dat ik Belgisch mooiste uitgereden heb. Aan de finish niet te lang blijven plakken want om kwart voor vijf 's morgens moet ik alweer de baan op voor het werk.

Van enkele afdalingen krijg ik nog steeds natte dromen (zoals de steile afdaling dwars door het bos voor de klim naar het kasteel) en de technische afdaling na stuwdam van Robertville)

resultaat:

Catégorie

Pos

Nr

Nom

Age

IOC

Equipe

Réel

Temps

Tkm

Moy.

Rang

Nom

Localité

 ALL PICTURES COPYRIGHT www.sportograf.de

Vandaag nog wat werkjes aan de Scandal gedaan. Eerst begonnen met het monteren van de kabelgeleider onder de bracketbus. Hiervoor moest eerst een gat met M5-draad voorzien worden. Na het boren van een gat van 4mm werd de draad gesneden:

Na het snijden van de draad nog even afwerken door er met een stalen bout doorheen te gaan (vooraleer de zachte alu-bout te monteren):

Daarna kon de geleider gemonteerd worden, natuurlijk met bijpassende alu bout (M5x10):

De volgende stap was het verwijderen van de fabrieks kabelstop voor de voorderailleur. Deze heb ik er gewoon afgezaagd met en los zaagblad van een ijzerzaag om zo dicht naast de zitbuis af te kunnen zagen:

Na:

Daarna kon de voorderailleur gemonteerd worden, aan de liggende achtervork is er maar net genoeg plaats:

De kabel werd afgedicht met een combinatie van Gore en Shimano onderdelen:

Een eerste indicatie geeft ondertussen aan dat de fiets net boven of net onder de 10kg zal zitten, veel zal afhangen van het gewicht waarop de wielen uiteindelijk uitkomen.

To be continued...

Pass Storming, dat is wat Stef dus heel der dagen in Oostenrijk doet en waarom hij een Rocky Mountain Slayer heeft...

Voor de single ring set up zal ik een MRP kettinggeleider en een e thirtheen 33T kettingblad gebruiken:

 De meeste andere onderdelen zijn ook op weg...

Het vervolg op de sneak peek, het is dus een On One Scandal 29, het british racing green werd eraf gestript en het frame zal blank aluminium blijven.

De graphics heb ik zelf gedaan en het frame wordt ook omgebouwd om een koersderailleur te monteren. Daarom heb ik met blindklinknagels een extra cable stop op de onderbuis gezet. Hierdoor wordt de kabel verplaatst naar een down pull positie.

Verder is het allemaal nog work in progress...

Om half zeven 's morgens spring ik op de Niner, met de rugzak op de rug fiets ik naar Geel. In Geel aangekomen laden we de fietsen op de auto en trekken we met 3 XC Bikers (Ief, Wim, mezelf) naar 'Dardennen', meer bepaald naar La Reid voor de Ardennes Trophy.

Foto copyright: http://www.bloggen.be/mtblily/

In La Reid aangekomen is de overrompeling meteen zichtbaar, overal hordes bikers onder een stralende zon, top! De inschrijvingen gaan dankzij onze digitale ID kaarten heel vlot en voor we het weten staan we in de startboxen. Ief en Wim starten op de 90km, ikzelf op de 70km. Op de Niner steekt nog het verzet van de Chemins (32x21), maar wel terug de kleinere remmen (160mm-140mm) en vaste Niner vork ipv de Fox, ook mijn nieuwe paarse titanium snelspanners -bling-. Fietsje meteen een pak lichter en vinniger. De vaste vork bleek achteraf geen slechte keus, de 140mm remschijf achteraan mocht wel een maatje groter.

Op de startklim kan meteen een eerste schifting gemaakt worden, maar daarna gaat het parcours over in lopende hellingen waarvoor mijn verzet eigenlijk wat te licht is. Gelukkig komt daar na enkele rivierdoorkruisingen verandering in en gaat het van dan af constant steil op en af. Tijd dus om bergop vol in het rood te stoempen en op alle andere stukken te bekomen van de inspanning. De Niner klimt weer als en geit en schiet als een raket de bergen af. Op de klimmen is het echt harken, soms liggen er veel losse stenen, andere keren ligt er veel modder. Vaak moet ik door de berm om tragere klimmers (met hun koffiemolentjes) te passeren. Met de singlespeed kan je maar op 1 manier klimmen en dat is vollen bak! Af en toe kan ik even 'sur -place-en' om dan weer aan te gaan.

De eerste bevoorrading passeer ik, ik had nog genoeg drinken en eten op zak. Bij de tweede bevoorrading stop ik wel. Drinkbussen vullen (in 1 drinkbus spuit ik een gel om sportdrank te maken), stukje rijstvlaai binnen en nog even de ketting laten smeren. De mecanicien haalt zijn mooiste vlaams boven:

- Dat is een mooie fiets!

- Dank u...

- U moet goede benen hebben.

- Bwah, heb gewoon heel de winter singlespeed gereden.

- Ja, maar niet in Theux!

- Nee, maar vorige week wel nog in de Alpen.

- Huh! -met verstomming moet hij even lachen-

Op het einde zitten nog enkele stevige beklimmingen die we ook kennen uit o.a. Olne-Spa-Olne. Aan de beruchtte T-splitsing () nemen we de goede richting en na 4u11min kom ik over de aankomst. Het is nog even wachten op Ief en Wim want zij zijn op die splitsing wel verkeerd gereden (Wim doet zo zelfs 26km extra!!). Moe maar voldaan (dankzij de 'pain sausis') rijden we terug naar de stille kempen.

Uitslagen: http://www.chronorace.be/web2/Classements/ListeRapports.a...

St Nazaire - Lus = 84 km / 2990m

Deze etappe zou ons gedeeltelijk over gekend terrein voeren, de trails en wegen rond Chatillon en Diois en de afdaling van de Grimonne kennen we al uit de editie van 2008.

'S Morgens starten we onder donkere wolken en bij een behoorlijk lage temperatuur. Maar de eerste klim is steil genoeg om ons meteen op temperatuur te brengen. Met mijn grote verzet (ten opzichte van de anderen) maak ik meteen heel wat plaatsen goed en kan ik afgescheiden aan de eerste single beginnen. Na een droom van een singletrack moeten we een weg oversteken en zie ik plots Ief en Wim (onze wedstrijdploeg bij de Elite) en Jef Dams aan de kant staan. Wim is al een paar keer gevallen en heeft daardoor geen olie meer op zijn achterrem. We besluiten te wachten tot Bart en Reno met de auto en het gereedschap te plaatse komen. Ik repareer de rem van Wim en samen rijden we verder. Ik kan met Ief en Wim meerijden tot aan de eerste bevoorrading (nadat we eerst nog 2 maal door een ijskoude rivier moesten). Na de stop begint een redelijk brutale klim, brede schotter maar soms echt steil. Ik moet alle zeilen bijzetten en met momenten moet ik echt 'harken' om boven te komen. Boven op het plateau is het koud en mistig, de afdaling is breed en zeer snel, gelukkig is de Niner heel spoorvast. Na een korte klim krijgen we dan eindelijk een echte chemins singletrack voor de wielen. Samen met 'Wes the hair machine' vlam ik recht naar beneden, de remmen even goed warmzetten en dan vol gaan. De lucht vult zich met de geur van verbrandde remblokken, de geur van opgejaagd wild want de rijder voor ons smoort zijn hele remsysteem (140mm schijf, tsss) op terwijl we in zijn wiel hangen. Beneden wacht ons alweer een bevoorrading; gevolgd door een eerder saai stuk door de vallei en de Gorges des Gats. Ondertussen is het alweer behoorlijk fris geworden.

Na een lang stuk asfalt en een laatste bevoorrading beginnen we aan de laatste grote klim. Deze begint breed om dan naar singletrack over te gaan. Op korte tijd nemen we heel wat hoogtemeters, ondertussen begint het te regenen. De afdaling langs de Col de Grimonne via een GR-pad is soms spekglad het lijkt wel of we met ingezeepte banden rijden. In het dal aangekomen dachten we even dat we verlost zouden zijn. Niets is minder waar want er volgen nog enkele pittige klimmetjes. Gelukkig maakt de laatste afdaling alles goed. Smal, steil, losse stenen, modder dikke pret! Even moet ik afstappen omdat mijn brede stuur niet tussen 2 bomen past. Moe en koud komen we in Lus aan, 5°C, regen, wind, niet leuk, maar wel een goed gevoel om de etappe zo goed af te ronden.