Bert's Focus Raven



























13:47 | Commentaren (0)


Pyga Oneten 29 review

After 2 season of fun on the Pyga Oneten29 I took some time to write a review on this amazing bike.

Manufacturer description

The Oneten29 is our flagship trail bike – 110mm travel built around 29” wheels. A truly versatile trail machine, that’s fun to ride all day. This trail 29er is at home on your local singletrack or that multi day stage race you’ve been working towards. Designed with relaxed trail oriented geometry, its no slouch on the climbs, yet will have you grinning like an over sugared child on the way down your favourite single track.

Short chainstays allow for a playful ride, while the relatively high “anti-squat” properties of all of our frames provide a solid pedalling platform that really shines on technical climbs, rough sections and downhills. If you want one bike that can do it all, look no further – this is it.

Frame Details

The Pyga Oneten 29 has an aluminium frame with seriously shaped tubing throughout the frame. The low slung top tube and massive seat tube gusset immediately stand out and clearly distinguishes the Pyga from other bikes. This design provides ample standover clearance while retaining a long enough seat tube so that the seat can be positioned high enough for pedaling. 

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries


Out in the back the frame has relatively short chain stays with internal shifter cable routing and the brilliant Syntace X-12 through axle. The rear brake is unconventionally positioned on the seat stays through a beautifully machined Post Mount (PM 160) drop out with dual bearings in the pivot. The position of the brake on the seat stays is Pygas proprietary ‘Migrating Active Brake System’ designed to keep the rear suspension active under braking (which is often a problem with single pivot systems). To some this seems awkward and I still remember the bashing the system got from a lot of arm chair engineers when the first pictures of the bike where released. The systems does work really well adding a lot of control to the bike especially when going over brake bumps on tracks with heavy use.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

The suspension design is a single pivot with a rocker linkage and floating shock resulting in 110mm of rear wheel travel from a Rock Shox Monarch RT3 damper.

My frame is one of the first production frames released to the market (in 2012), that’s why it has the raw aluminum finish. Current frames are painted with anodized seat stays and modified cable routing (incl. Reverb Stealth routing). I have modified my frame to also accept a Reverb Stealth and I added a cable guide for the rear brake on the lower linkage. I have also deleted the cable guides on the left hand side of the top tube as these have become obsolete. The down tube guides have been modified to accept both brake and shifter lines.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

Bike Setup

I have been riding this bike since late 2012 and it has seen different setups over time. Currently the bike has a Sram X01 drive train with Race Face Turbine cranks and a 30T or 34T chainring. Front suspension is handled by a Rock Shox Pike RCT3 at 140mm of travel. The wheels consist of Hope Pro 2 hubs laced to either Arch EX of Flow rims depending on the terrain of type of riding. Maxxis tires ensure the contact with the trail (choice of Ikon, Ardent, Minion DHF, Minion DHR II or Shorty).

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

The geometry has been slackened slightly using off set bushings for the rear shock.


pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

Braking duties are handled by Hope, previously by means of the Tech M4, currently by the Tech 3 E4.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

The cockpit has been a Race Face Atlas 50mm stem with a carbon SixC 10mm rise bar at 780mm width. I am now using a Hope 35mm stem with a Burgtec bar as a test, I do feel that I will likely be going back to a 50mm stem for longer, more XC type, rides.


pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries


Climbing is not the strongest point for the Pyga Oneten29, it will get the job done but not with the speed of an XC racer. It climbs best seated and at a steady pace, hammering uphill out of the saddle doesn’t really feel efficient. The reason for this is bi-fold in my opinion. One reason is the weight of the bike, the frame is no lightweight (more than 3kg) and this can be felt when climbing. The other reason is the 50mm stem that I have been running, I did notice that with a 70mm stem it climbs faster.

Despite the 50mm stem and slackened geometry (through bushings and 140mm travel fork) the Oneten 29 does manage really steep technical climbs well. The front wheel can be kept on the ground with ease and the rear suspension maintains traction over ledges and steps.

I tend to use the platform/pedal position on fire road and asphalt climbs, leaving the shock in the open position for technical climbing at low speeds.

I did notice a higher amount of pedal strikes when I started riding this bike.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

Trail Riding and Descending

This is where the Pyga comes alive.

Especially on faster downhills the bike really shines, making the best out of the bump eating capacity of the 29 inch wheels. Combined with a stiff frame the bike will go to the direction that the rider wants it to go. The rear suspension has a certain bottomless feel and certainly feels like more then only 110mm of travel. The long toptube and high reach number result in a roomy cockpit that makes is easy to move around. A short stem can be used without the bike feeling cramped. All of this results in a confidence inspiring ride. The excellent Pike fork certainly is a big contributor to the ride quality, providing support at all times.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

In tight, steep descents the longer wheelbase and big wheels do require a bit more rider input to move the bike around the bends. At the same time the big wheels do provide a certain level of security by making it easier to balance the bike at low speeds.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries


The slacker head angle ,resulting from the longer travel fork (140mm instead of 130mm) and offset bushings, performs well without any real negative effects on the handling.

Nothing is perfect and there is always room for improvement. For me there are only a couple of shortcomings to the Pyga Oneten29. The higher weight and low mud clearance on the rear triangle being the things I would like to have improved the most. Next to that I would prefer a different lower headset configuration. As I like to experiment with geometry something that can except an angleset would have been my choice.


The Pyga Oneten29 is a very versatile bike.  Depending on the type of riding I will fit different wheels, tires and gearing. These are small changes that really extend the range of use of this bike.

The Oneten29 is also more (much more) bike then it’s 110mm rear travel suggest. It can really rip the downhills and provide a lot of fun and control to its rider.

Over the past 2 seasons I have taken this bike to very different terrain and conditions. Long rides in the Belgian Ardennes, multi day racing in the French singletrack heaven of the Drôme, alpine excursions near Alpe d’Huez, enduro racing in Belgium and in Sospel (of Transprovence fame), I have done it all aboard my trusty Pyga Oneten29. 

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

Want to get yourself a Pyga? Get in touch with Steven at Bike The World Belgium for your nearest (Belgian) dealer ( http://www.biketheworld.be/ ) or check http://www.pygaindustries.com/


Movember - Mo Bikers


Morgen is het 1 november en ondertussen is het de traditie dat Movember dan van start gaat.

Het doel: geld inzamelen door heel de maand november een snor, sneus, moustache of mo te laten staan. Het geld gaat naar een goed doel, het onderzoek naar prostaat- en teelbalkanker.

Wij bikers zijn misschien wel meer dan anderen 'in touch' met de regionen die door deze kanker getroffen worden. Daarom doe ik mee en heb ik ook het team de Mo Bikers opgestart. Wil je ook Mo Bro worden en ben je biker kom dan bij het Mo Bikers team.

Je kan steunen door een donatie via mijn mo bro profiel: http://mobro.co/pieterpotters

Je kan zelf lid worden van de Mo Bikers via deze link: http://moteam.co/mo-bikers

Cheers, Pieter

PS Wat Lance Armstrong met bedrog deed (geld inzamelen voor de strijd tegen kanker) doen wij puur natuur en zonder hulp middelen.

17:13 | Commentaren (0)


Bike Motion 2013

Gisteren trokken we met 5 XC Bikers naar Utrecht voor de Bike Motion, een dagje vergapen op fietskes en nieuw materiaal.

Een van de objectieven was om voor Bert een trail/enduro/all mountain fully te vinden. Ikzelf wilde vooral de nieuwe hope Tech 3 bekijken en de Mavic Crossmax Hydropack rugzak en ook de Rock Shox Pike in levende lijve zien.

Na een ontbijtje met spek met eieren, chocolade broodjes en verse espresso waren we al voor de opening van de deuren ter plaatse.

Om 10u kon het dan beginnen, 4 hallen met allemaal fietsgerief, lekker, lekker!

Aangename verrassingen, coole dingen:

- coolste stand: POC


- coole bikes: Focus SAM, Cube Fritzz, Niner One 9 RDO (vetgeil!), Santa Cruz Solo, de Plons TransProvence Pyga

pyga, trans provence, onetwenty650, plons


- Mavic rugzakske is helemaal zoals ik het zelf zou doen

- Hope Tech 3: zeer fijn gerief (zoals alles van Hope) de Hope handvaten voelen ook heel lekker aan

- Bell Super helm: geeft bijna dezelfde confidence boost als een full face, voelt heel degelijk en beschermend aan

- Rock Shox Pike: aahh, wil er echt zo eentje voor mijn Pyga

- Salsa Beargrease carbon fatbikes: mooi, mooi


- Trek Project One: de mafste en de coolste kleurencombinaties zijn mogelijk



De beurs is echt wel op de BENE-markt afgestemd: XC bakken en racefietsen alom, ook veel elektrische fietsen krap. Daardoor heel weinig all mountain of zelfs gewoon leuke fullies. Geen BMC Trailfox, geen Cannondale Jekyll, geen Scott Genius. De niche merken blijven ook afwezig (wss is zo'n beurs te duur voor kleine importeurs), misschien zijn de zelfs wel helemaal afwezig op de BENE markt. Kona was er ook niet.

Fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/BikeMo...


19:44 | Commentaren (2)


Nieuwe Pyga, de Pascoe, mini enduro - super trail bike...

De nieuwste Pyga werd voorgesteld op de Roc d'Azur: oneforty650b


140mm veerweg, vlakkere stuurhoek dan de 120650b (67°), stealth dropper routing en een lekker flash geel kleurtje. I like! De productie frames krijgen ook een ISCG-05.



09:39 | Commentaren (0)


The stuff dreams are made of

Mijn natte droom: 29er, long travel, raw, purple ano, slack, long, low


Eurobike 2013: Nicolai von Thomas - mehr Mountainbike-Videos

link naar meer: http://www.mtb-news.de/news/2013/08/30/nicolai-2014-updat...

14:29 | Commentaren (1)


drool - hope tech X3

Doe mij maar een setje in het zwart of zilver...mooi ook hoe de matchmaker ingewerkt is. De perfecte mix van de race/mono mini en de Tech reeks:




20:47 | Commentaren (0)


Bike packing Ardennen GTA + GR14 mix

Exact een jaar na de eerste plannen werd het dan eindelijk concreet. Stef en ik vonden allebei een gaatje in de agenda voor augustus en dus konden we op bike packing trip. Het materiaal hadden we al klaar liggen, de route die we wilden rijden hadden we ook al gekozen.

We hadden onze zinnen gezet op de Transardense route (GTA) over 160km van La Roche en Ardennes naar Bouillon, we wilden dit in 2 dagen doen. Maar aangezien ons vormpeil allebei nogal laag stond ging ik op zoek naar alternatieven. De GR14 bood zich aan met 125km tussen diezelfde toeristische trekpleisters.

Afgelopen zaterdag vertrokken we dan naar de Ardennen. Eerst met de trein van Turnhout naar Melreux-Hotton, we vertrokken nog in de ochtendduisternis. Een mengeling van ochtendvogels en nachtraven (Turnhout kermis) stapte in Turnhout op de trein, onze fietskes in het voorste compartimentje.


In Brussel stapten we na een koffietje op een redelijk volle trein en vonden we een plaatske naast het gepensioneerde koppel Cesar en Rosa. Cesar en Rosa wisten ons de volle 100 minuten te plezieren met verhalen over hun danspassie, hun reizen en 'den oorlog'. Al snel bereikten we zo Marloie waar we overstapten op een boemeltrein naar Melreux-Hotton.

Vanuit Hotton trokken we dan naar La Roche en Ardennes en zetten zo al meteen 20km op de klok.


In La Roche namen we nog een stevig middagmaal om dan op pad te trekken. Op de marktplaats kwamen we nog 'nen bekende' tegen. Jef Dams was er samen met een makker, ze hadden er meegedaan aan een trail run. We kochten nog snel wat extra kaartmateriaal in de krantenwinkel en begonnen aan ons avontuur. Omdat we de aansluiting op de GR14 niet meteen konden vinden besloten we om dan maar eerst een stuk GTA te doen. Een short cut die we wilden nemen liep uit op een overwoekerd pad en een omgevallen boom, een leuke opwarmer (maar wel de lastigste opstakels op de weg, zowel de GTA als GR14 zijn prima onderhouden).


We volgen de GTA en later ook de GR14 (op verschillende delen lopen de routes samen) en na een rustig begin (brede, goedlopende wegen) komen we in de buurt van de prachtige bossen rond St. Hubert, voor meer dan 2u komen we geen enkele andere ziel tegen, heerlijk.


In St Hubert genieten we van een cola op een terrasje en slaan we nog een verse voorraad water in. Na de doorkruising van de stad wacht ons een ferme klim. Op de top van de klim besluiten we om stilaan een slaapplaats te zoeken, de beentjes zijn al moe. We vinden een rustige beschutte plek in het bos en slaan ons kamp op.


Na een warme hap een thee kruipen we in onze bivy zakken onder de shelter. Al snel is het heel stil in het bos en het duurt niet lang voor de ongerustheid over een goede nacht zich omzet in een diepe slaap.

Wanneer we 's morgens wakker worden is het grijs en het lijkt wel of er regen in de lucht hangt. Na het ontbijt met een koffie breken we ons kamp op. Even later kunnen we vertrekken, de kampplaats laten we achter alsof er nooit iemand geweest is. En dan komt misschien wel het hoogtepunt van het weekend: pas uit bed rollen we een prachtige afdaling in! Snel en lang met wortels en stenen, puur genieten!!

Al snel moeten we weer klimmen en we voelen dat de vermoeidheid toch wel in ons systeem gekropen is maar we rijden verder. Na 2 uur rijden nemen we nog eens een pauze met een koffie en we raadplegen onze kaarten. We kiezen ervoor om onze route niet tot in Bouillon door te trekken maar ergens na Opont af te slaan richting Libramont waar we een trein terug naar huis kunnen nemen.


Uiteindelijk komen we na een prachtige rit in Opont waar we de Garmin GPS een route naar Libramont laten uitstippelen. In het doodstille Libramont vinden we nog pizza als middageten en om 14.14 stappen we op de trein naar Brussel. 4 uur later zijn we weer in Turnhout, moe maar heel tevreden. Met de goesting naar meer en 'nog eens' stappen we op ons fietske naar huis. Uiteindelijk waren we 36u van huis maar het voelde als veel langer en de voldoening van zo'n trip is enorm. De waardering voor de natuur en ons prachtige Belgenland wordt er ook alleen maar groter door.

De rest van de fotos vind je hier:


Wil je zelf ook een keer bike packen? Op verschillende internetfora vind je massas informatie en ervaringen van anderen.




Ons materiaal haalden we bij:

Decathlon, AS Adventure, www.singlespeed.nl (frame en zadeltassen), www.alpkit.com (shelter, dry bags,..)

21:08 | Commentaren (4)


Maxxis High Roller II eerste indrukken

De keuze in 29er banden was voor een lange tijd beperkt tot XC geïnspireerde modellen en omdat de grote wielen voor extra grip zorgen was dat eigenlijk geen probleem. Met een zelfde 'snel' profiel kom jeop een 29" een eind verder dan op een 26".

Banden zoals de Maxxis Ikon (met EXO flanken) zijn eigenlijk de perfecte allround XC/Marathon band.

Het is pas met mijn deelnames aan de Belgische enduros dat ik op de grenzen van mijn beschikbare banden arsenaal stootte. Maxxis Ikon 3C EXO EXC, Beaver (excellent modderbandje maar te slappe flanken), Ardent 2.4 EXO en een Specialized Ground Control 2.3 allemaal kwamen ze te kort.

Dan kwam het goede nieuws Maxxis zou de beroemde High Roller II, Minion DHF en DHR op de markt brengen in een 29er versie. Na lang wachten zijn ze nu beschikbaar (echter met mondjes maat).


Afgelopen vrijdag ontving ik dan mijn High Roller II dual compound EXO (29x2.3) een week te laat want had de band graag al getest op de Ferme Libert.

De band werd gemonteerd in de plaats van een Ardent 2.4 op een ZTR Flow velg. Zoals gewoonlijk bij Maxxis was de band meteen luchtdicht (tubeless met een beetje melk). Na montage mat de band 54mm breed (na 2 dagen is dit nu 55-55,5mm, een Ardent is na rekken een dikke 60mm breed).


High Roller II 2.3 (links) versis Ardent 2.4 (rechts)

Afgelopen zondag was het dan de test voor de band. Ik vreesde voor een vertekend beeld omdat ik een droog parcours verwachtte maar gelukkig lag er nog een streep modder op enkele donkere stroken in het bos.

Het resultaat van de eerste test was heel goed:

- zeer veel stabiliteit in de flank (typisch voor Maxxis in de EXO uitvoering)

- heel duidelijke feedback van de band (gripniveau, losbreken)

- goede zuivering van de modder uit het profiel (het grote probleem van de Ardent)

- veel grip, band de bocht inmikken en gewoon genieten van de massa grip die voorhanden is.

Een echt bandje voor het betere allround dedicated trail gebruik.

Als achterband ga ik nu een Minion DHR II proberen (zodra beschikbaar). Ik kocht mijn HRII bij www.wiggle.co.uk samen met een Race Face Atlas low riser in raw finish die ik op de volledige 785mm breedte gehouden heb, heerlijk in combinatie met de 50mm Atlas stuurpen.



20:32 | Commentaren (0)


Park, I only ride park...

...natuurlijk niet alleen bike park. Maar afgelopen zaterdag was het de bike park doop van de Pyga. De vorige keer was nog met de singlespeed (met dunnen bandjes en vaste vork), nu dus met de Pyga (een veredelde cross country fiets?).

In Francorchamps was het bug show dus onderweg kwamen we wel wat luchtgekoelde VWs tegen waaronder deze mooie cal looker (met US nummerplaat).


Het bikepark was weer dikke fun, perfecte trailcondities en niet te veel volk. 15 runs op een namiddag is best intens en kruipt wel 'in uw systeem'. Samen met Stef op zijn Rocky Mountain Slayer hadden we een leuk treintje naar beneden. De Pyga deed het uitstekend en de afstelling kon ik nu helemaal fine tunen. De vork had ik daags voordien nog van 120mm naar 140mm gezet en de vlakkere stuurhoek is een winner.


Het zadel en de zadelpen werden ook vervangen door een vaste zadelpen (een verstelbare is niet echt nodig behalve op d enduro track) en een ouder zadel (de zadels zien af van de sleeplift).

Op het einde van de dag nog de KOM gepakt op het eerste deel van de enduro track.

Zondag was het dan weer tijd om alles te poetsen. Vooral dat zweterige helmpje...




En hier nog even de I only ride park parodie:

De singlespeed kreeg ondertussen een nieuwe ketting en een stainless steel Chris King kransje:



21:18 | Commentaren (0)


Full on go for it attitude!

21:55 | Commentaren (0)

Where have all the good times gone?

21:15 | Commentaren (1)

spring cleaning, klaar voor de zomer?

Niner one 9:
Bredere flatbar: raceface atlas ipv edge
Kortere stuurpen: 70mm raceface turbine
Vering; Reba XX 100mm

Pyga oneten29:
Alle lagers van de vering geserviced, schoongemaakt + nieuw vet
Hope Hoops met Flow velgen terug gemonteerd.
Achterwiellagers nagesmeerd (kraakte)
50mm stuurpen en riser weer gemonteerd.
183mm schijf achteraan
Single ring vooraan terug gemonteerd

Laat de zomer nu maar komen! 'T is we'll tijd ook!

17:02 | Commentaren (2)

Spring cleaning


16:42 | Commentaren (0)


Chemins du Soleil, de video (de goesting komt helemaal terug)

RAID VTT 2013 Les chemins du soleil by ladrome

09:48 | Commentaren (1)


Nico the E.T.

Deze franse Johnny kan een eindje rijden...de toewijding en precisie van de voorbereiding is magnifiek!

Fantastisch ook die achtergrond met de startnummers van verschillende rallys de autosport equivalent van enduro-MTB.

18:42 | Commentaren (0)


CDS 2013, epic riding was done, massive fun was had

De Chemins Du Soleil, een echte klassier op onze kalendar. Zuid-Frankrijk, lente en de beste singletrails, meer heeft een biker niet nodig.

We vertrekken woensdag na school met 'het buske' vanuit de Kempen op weg naar Nyons. Rond half een 's nachts komen we daar aan en kruipen we in onze tentjes die de eerder vertrokken bikers al opgezet hadden (waarvoor dank). Onderweg hadden we heel wat buien gehad maar in Nyons was het 's nachts nog een 17°C, heerlijk.

Donderdagochtend begint met het traditionele checken van de bikes, er is altijd wel iets dat nog afgewerkt moet worden of beter kan.


Daarna vertrekken we voor het afhalen van de startnummers en een kleine verkenningsronde, we doen de eerste 12km van dag 1 en komen geen enkele singletrack tegen, geheel tegen de CDS traditie!

Na een lunchke aan de tent trekken de meeste bikers en onze begeleiders het stadje in. Stef, Bert en ikzelf willen nog singletrack onder onze banden krijgen en vertrekken voor een klein tochtje. Na een klim over asfalt duiken we een singletrack in die eerst met de hoogtelijnen meeloopt om daarna over de kam verder omhoog te slingeren. Het laatste stuk moeten we te voet doen. We besluiten na een 20 minuten wandelen om toch maar terug te keren en even verder een andere singletrack bergaf te nemen. Dikke pret in de afdaling, snel en bezaaid met losse stenen. All systems go!

Dag 1 van de feitelijke CDS breekt aan. Na een gezapig stukje over asfalt en brede piste komen we aan een singletrack met slick-rockachtige rotsformaties. Spijtig is er op deze afdaling niks dan file en later zware modder die de wielen laat vastlopen, maar toch al wel amusant.


Tussen de gezellige meute Franse bikers rijden we verder en de hoogtemeters stapelen op. Na een supervette afdaling komen we eindelijk aan de eerste bevoorrading waar we wat op adem kunnen komen en de reserves aanvullen.


We (Stef en ik, de rest is ver voorop) klimmen en dalen (met evenveel pret als twee tieners op hun eerste fuif) verder. De kilometers en hoogtemeters stapelen lekker op. Aan de tweede bevoorrading treffen we nog net onze support crew en kunnen we onze piepende ketting smeren, ondertussen is Ief al gefinisht.

We zetten onze weg verder leggen de focus op speed & style in de afdalingen en de grijns op onze smoel wordt alleen maar groter, so awesome!

Aan de finish wacht ons een lekker stukje salami en kaas, welverdiend na 10uur biken (gemiddeld 7.2km/u). We genieten nog wat na op een bankje en staan nog even de pers te woord. Dan naar de camping, wassen, plassen en lekker eten.

Op dag 2 vergeet ik mijn fototoestel, dus geen fotos...we vertrekken vanuit La Motte Chalancon en na een transalpachtig begin van de rit (steile asfaltklim, met veel haarspeldjes) klimmen we verder langs een singletrack om zo meteen aan een zalig menu van feestelijk mountainbiken te beginnen.

De eerste serieuze afdaling van de dag is er eentje zoals uit de mooiste dromen. Eerst wat met de hoogtelijnen mee daarna technisch draaien en keren in een bos, dan over een smalle open track bezaaid met losse stenen, off camber stukken en mini drops. Mega, mega, mega vet! We joelen bij elke sleutelpassage en bereiken de eerste afdaling met het adrenalinepijl dik in het rood en de armpump tot achter onze oren! Tijd dus voor een petit café op het terras van de lokale bar.

Daarna wordt het eigenlijk alleen nog maar beter! Singletracks omhoog, singletracks omlaag, singletracks tegen de bergwand gekleefd die schijnbaar eindeloos de vallei volgen.

Aangekomen in Serres is het weer het dagelijkse ritueel, wassen, plassen, fietspoetsen en deze keer ook een pizza als dessert.

Op dag 3 rijdt Stef niet ( :-( ), ik zit dus zonder riding buddy (de rest van de XC Bikers is te snel voor mij...). Ik vertrek op het normale (belachelijk vroege) startuur maar ik snij een stukje van het parcours af door over de weg te rijden. Hierdoor spaar ik wat krachten (dat is nodig want ik ben niet in vorm). Ik had ook al voor mezelf uitgemaakt dat ik zou binnen rijden na de 2de bervoorrading.


Na een tijdje klimmen kom ik Luc en Ief tegen vlak voor de eerste portage van de dag. Een goede 200 hoogtemeters te voet over een steil pad recht omhoog, pff, je moet wat doen voor die afdalingen.

De afdaling begint technisch om dan langs alpenweides en door modderpoelen naar het 2de deel van deze klim te gaan. Het laatste stukje van die klim is wel heel mooi. Door een rivierbedding die een natuurlijke trap vormt komen we op de top.


De afdaling is een pareltje. Eerst overbospaadjes met veel grip in de zachte bosgrond om dan over te gaan in een pad met heel veel losse keien en te eindigen in een rotsige vlakte en dan grasland.

Op het asfalt na de afdaling staat Bert aan de kant met 2 'pompiers' bij hem. Zijn knie netjes ingepakt in een verband. Hij was gevallen in een bocht vol losse stenen... We bollen samen naar de bevoorrading en even later komt Peter daar ook aan.

We rijden samen over de weg verder naar Gap en nemen de laatste 3km van het parcours nog mee door.

Aan de finish nemen we een lekker warme douche en genieten nog van een heerlijke maaltijd om dan weer in het buske te stappen op weg naar huis.

Om 1u15 stappen we uit de bus, recht in ons lekkere bedje...heerlijk nagenieten...

11:09 | Commentaren (0)


Yeti SB-95c

Vroeger toen ik nog heel klein was droomde ik van een Yeti, maar onbetaalbaar.

Later betaalde ik een voorschot op een dure Yeti, maar het frame kwam nooit.

Nu droom ik terug van een Yeti, maar onbetaalbaar. De Pyga will do!

Yeti Cycles 2013 - SB95 CARBON from Yeti Cycles on Vimeo.

16:30 | Commentaren (0)


Enduro de l'Ambleve (Remouchamps)



photo credit: O2Bikers - http://www.flickr.com/photos/85121760@N03/sets/72157633247965154/

Zondagochtend, 5.00u, de wekker gaat, klevende oogjes openen zich. Het is zover de dag van DE enduro van België is aangebroken. Na een ontbijtje pikt Gilbert/Gilbo me om 5.40u op en we vertrekken voor dag en dauw naar Remouchamps.

In Remouchamps vinden we een plaatske op de 'solosride' parking we maken ons klaar en pikken onze startnummers op. Na wat wachten (we waren nogal vroeg) en een korte briefing vertrekken we naar de start van de eerste special. Meteen een lekker klimmetje om de beentjes warm te draaien. We verzamelen met zijn allen aan de kruising van 2 brandgangen. Wat later worden de renners opgeroepen en wat blijkt, de eerste special wordt per 2 gereden, GRAAF! Ik moet tegen nummer 154 rijden, 'ne gast' op ne fluo Commecal die ik in Esneux ook al tegenkwam. Zij aan zij vlammen we naar beneden en wisselen we regelmatig van positie.

Voor special 2 moeten we weer een ferm stuk klimmen (wat wil je met 1300hm op 33km), de klim komt me bekend voor van jawel, solosride. Boven aangekomen komt ook de afdaling me bekend voor uit de solosride. Ik weet dat er niet ver in de afdaling een jump/drop ligt, eentje die ik met de XC hardtails nog nooit heb durven doen. Op de bewuste drop staat mijn voorganger Pino stil en ik moet vol in de remmen en neem hem op goed geluk dan maar tegen lage snelheid, maar het komt goed en we vlammen verder. Waar de solosride rechtdoor gaat draaien we nu links af en duiken een rotsige pad in die op een rivierbedding lijkt, wat verder loopt dit over in een of camber weide stuk om dan langs een stukje singletrack te finishen.

Special 3 start weer aan de top van een klim uit solosride, we duiken onder andere het wandelpad aan het uitkijkpuntje in om dan via een megasteil stuk door een bos aan de Ninglinspo te finishen. Straffe special, lang fysiek zwaar en daardoor wat moeilijker om de flow erin te houden.

Voor special 4 rijden we weer richting Ninglinspo, deze keer een flowy, high speed special.

Special 5 kondigt zich al aan en we moeten weer een stevig stuk klimmen, de hoogtemeters beginnen bij de meeste te wegen en velen staan te voet. Gilbert en mezelf geraken overal nog goed boven. Het is weer een snelle special zonder grote moeilijkheden (wel een spannende finish die in een beek dropt).

De klim naar special 6 kan echt wel tellen maar de beloning is groot. Langs heel steile tracks komen we in een oude steengroeve waar de rockgardens om elke hoek liggen, EPIC (zie foto hierboven)!

Na een kort wandelklimmetje komen we aan de start van special 7, de laatste van de dag. De zon is ondertussen doorgebroken en de sfeer is zomers. Na een klapke met de Plons over 29ers, banden en vorkskes droppen we voor we het weten over de trappen de speelplaats van de school binnen. We hebben het overleefd en het bier staat koud en de pasta is warm.

Een heerlijke dag op de fiets, echt genieten, prima organisatie, TOP!

Uitslagen hier: https://docs.google.com/file/d/0B3bNTe5ucN_cWEtMNVhxb1k4ZTQ/edit?pli=1

Fotos hier:http://www.flickr.com/photos/85121760@N03/sets/72157633247965154/

Strave details hier: http://app.strava.com/activities/48819996 en http://app.strava.com/activities/48791205

22:16 | Commentaren (2)


Pyga OneTen29 EnduroRaid build

Met het oog op de komende Chemins du Soleil test ik nu deze afmonatge, het kan zijn dat ik de wielen nog wissel naar mijn lichtere set met Crest velgen ipv Flow en de bandenkeuze ligt ook nog niet helemaal vast.



Nu met voorderailleur en 36/24 vooraan, achteraan 11/36 met een X0 Type 2 Mid cage ipv de X9 Type 2 short.


70mm stuurpen ipv 50mm


Fris blauw stickertje van mijn lievelingsmerk:


Grip Tape op de controls



21:00 | Commentaren (0)


Don't feed the trolls, een zinvol standpunt over wielformaten...(en ne grave bike)

SANTA CRUZ BRONSON from santa cruz bikes on Vimeo.

11:27 | Commentaren (0)


Pyga Testrit

Theo shreds the new Pyga 650b on Pinkbike

11:34 | Commentaren (0)

Rock Shox 29er Lyrik?


Ook te zien een long travel/enduro Trek 29er, maar daar liggen we niet van wakker.

Een 29er Lyrik zou een doorbraak kunnen betekenen van de 29ers voor het ruigere werk.

09:39 | Commentaren (1)


I'm fast, I'm faster then you and you too...

10:14 | Commentaren (0)


Jap $hit

Ik heb mijn autos het liefst Duits of toch op zijn minst Europees maar hier zitten toch een paar pareltjes tussen:

16:08 | Commentaren (0)

Stylin it up...

Marco Fontana de coolste XC rider:


photo credits: Gary Perkin-Cape Epic-SPORTZPICS

15:14 | Commentaren (0)


Bike of the year?

Check dit mega-grave custom paint projectje, in mijn ogen de fiets van het jaar!



Fietske werd gemaakt om een goed doel in de aandacht te brengen. Paint door m-level.

Meer info: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?f=28&t=114...


11:16 | Commentaren (0)


The Butcher test de Pyga OneTEN29

en ik kan er alleen maar mee instemmen...


pyga test.JPG


If you ride and race UK gravity enduro events and are in it to win it then the Pyga will not disappoint. Nor will it if you are in it purely to ride at the weekend for fun. No exaggeration here, it is the fastest trail centre bike I’ve ridden to date, with a solid feeling suspension system and bang on geometry to boot. Everything I asked our Pyga to do, it did. It jumped, manualed, took me around turns faster (by 2mph remember) than ever before and never once got me into trouble due to fatigue or rider error.

After a final hard day’s riding (both up and down), when I finally got back to the van to go home, I actually patted the Pyga on the top tube and said, “That’ll do pet, that’ll do”.

16:59 | Commentaren (0)


Easyphone Enduro Esneux

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover, na lang wachten, de Enduro van Esneux. De eerste enduro uit de Easyphone reeks en meteen ook mijn eerste enduro ever.

Na de recente sneeuwval en de vrieskoude trok ik toch met enige twijfel naar het Luikse. Schrik voor sneeuw en ijs op het parcours en vrieskoude bij het wachten aan de startplaatsen. Een tripje op en af naar Chicago had de vorm al helemaal doen kelderen dus die verwachtingen waren al niet al te hoog.

Onderweg naar Luik en Esneux werd het al duidelijk dat er geen sneeuw meer lag, de thermometer van de auto gaf een mooie 5°C aan. Dus dooi en dus ook veel modder, nice...


Op de parking kom ik dmx nog tegen (nee niet de rapper) en samen vertrekken we voor ons eerste enduro-avontuur.

De inschrijving bestaat uit een easy-up geplaceerd in het bos. Om 9.30 vertrekken we en groupe naar de start van de eerste special stage, best een pittig klimmetje en eentje dat we in totaal 6 keer mochten doen (vandaar de respectabele 690hm op een dikke 17km).

Verder is het format simpel. Elke 15 seconden start er een renner, je start op nummer en zodra er 'top' geroepen wordt start je en geef je het beste van jezelf. Het grave is dat je dus soms met het zwart voor de ogen en een razende hartslag plots aan een technisch stukje in de trail moet beginnen.

Na de 2de special blijkt ook dat het niet altijd naar beneden gaat, een venijnig knikje test de benen en de klimtechniek. Hier kan ik mijn XC/singlespeed background goed gebruiken en op dit ene klimmetje van 40m maak ik 3 plaatsen goed. Later op de dag zullen we dit nog een keer doen.

Verder herinner ik me vooral een mooie track over een kammetje met natte rotsen en wat grotere hoogteverschillen dit stuk mochten we gelukkig ook 2 keer doen.

Verder had de organisatie alles zo uitgezet dat ze door het combineren van stukjes uit de specials steeds weer leuke tracks hadden. Voor mezelf leuk omdat je zo de vooruitgang op technisch gebied en de achteruitgang op fysiek gebied goed kon opvolgen.

Al bij al een geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar. Blijkbaar was dit een van de lichtere enduros in België en ik kan niet wachten op het betere werk.




fietske van Martin Maes, zoon van de organisator en pro bij GT Atherton: http://athertonracing.co.uk/martin/


Meer fotos vind je hier:




21:52 | Commentaren (2)


Enduro Remouchamps


Deze komt onder andere langs de Ninglinspo! Thrills guaranteed: http://randobang.blogspot.be/p/enduro-de-lambleve.html

Ik ben ondertussen ingeschreven voor dit event. Net als voor de Patric Maes van 26 mei in La Roche en die van nu zondag in Esneux.

13:25 | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende