Botreycat, bring the madness (epic redefined)

Botreycat, an alleycat with the highest point of Belgium (Signal de Botrange 694m) as the central point: https://guntherds.exposure.co/botreycat-2

The first Botreycat in 2016 gave us mild temperatures and a couple of rain drops here and there, we didn't ride it as a race and took a big pizza break in Monschau.
We were all stoked to ride again this year. We decided to turn it into a weekend away with a group of XC Bikers and rented a small house in Ovifat close to the Botrange.
Ief and I decided that we would ride a bit harder and keep the stops limited. Stef and Wim set out to finish the ride and Reno and Bart would start the ride and see where it would end.
Stef planned the routes using Strava and we were good to go.

The run up to the Botreycat weekend gave us snow, rain and cold temperatures, nothing like the mild fall conditions of 2016. Arriving in the Hautes Fagnes region we were greeted by icy white roads and a thick blanket of snow.


Morning broke on Saturday, fog and sleet filled the air. We took our 'race-director-care-package' (some Trappist beers and XC Bikers bidons) up the hill and met the other riders.


After a quick briefing (from the 'If you have any problems along the way, sort them out yourselves'-type) Gunther from Bikepacking.be gave the start at sunrise.

Ief, Wim, Stef and I set out in the direction of Eupen, Reno and Bart headed to Monschau.


As we descended it Eupen it got warmer and the snow disappeared. This would not be for long, soon after the Wesertalsperre we found ourselves in snowy landscapes again. We hit the Vennbahn cycleway which was covered with a thin sheet of snow and ice which was perfectly rideable for the first kilometers.


But then the snow got deeper and deeper and riding got very energy consuming. If you came to a halt it was very hard to start riding again so we tried to keep riding. Ief and myself struck a gap on Wim and Stef and powered through onwards to the Kalltalsperre ('famous' from the Dirty Boar ride).


On our way back to the Botrange we were supposed to use the Vennbahn again but we tried to navigate around it by using a combination of the cycle maps posted near the cycleways, Google maps and Garmin navigation. This led to some detours and extra kilometers. At the return to the Botrange we already had 12km more than scheduled.


At the Botrange we decided to keep going and not take a break to keep the momentum going and avoid cooling down. We set out for the Monschau-Perlenbach-Oleftal-loop and retraced a part of the end of our first loop to quickly reach the Perlenbachsperre, along our way we met Berten who was stuck with his third flat tire. We chatted a bit and asked if he needed some help but he said that he would 'zijn plan wel trekken'. After Perlenbach we dipped into Monschau for a very quick stop. The following part to the Oleftalsperre seemed to be near endless. Despite a strong tailwind it felt like we were riding with flat tires, the power was drained from our legs due to the pedal stomping in the snow earlier on the day. Nevertheless we pushed on to the Oleftal enjoying some really nice views of the snowy rolling hills on the plateaus. We left the Oleftalsperre using the gravel service road on the south side of the lake, Ief was having a bit of a first 'dipke'.



When we reached the main road again we caught up with Lissa again who still had to loop around the Oleftal-lake. Her spirits were still high and she carried on. Impressed with her fighting spirit we soldiered on. Battling head winds and rough roads, detouring because of snow packed roads. In the mean time the darkness had fallen upon the Hohes Venn and not much later heavy snow started falling from the dark sky above. Roads turning white, glasses and faces covered in ice. Bottles empty all bars eaten, we decided to call it a day and roll into Ovifat to join the rest of the XC Bikers. 166.4km after the start we sat down at the table, drank a coke, ate spaghetti (thank you to our support team) and shared stories over a Duvel or Westmalle. 

It was a good day, hard but good.

Thanks to Gunther for hosting the event and thanks to the other riders for the smiles, hi's and cheers along the way as we crossed/passed each other.
Special thanks to the hikers who found my ID and bankcard and special thanks to Ben and his friend for taking these back to the 'race office' and to Stef for driving to the Botrange in the snow to pick it up for me.

20:36 | Commentaren (0)


Castelli Alpha Jersey versus Alpha Jacket

The Alpha Jacket has been a game changer in the winter jacket market. It has received many (very) good reviews (not only from the press but also fron users who bought one themselves).

Two years ago I started looking at these jackets and found out that there was also a jersey version. After a lot of thought I bought the jersey. It has been my go to fall/winter/spring jersey/jacket (it is far more than just a jersey).

The Alpha Jersey has served me well in all but the coldest weather. Last winter we were having a very cold period with many deep sub zero mornings and the Alpha Jersey was just not warm enough. The cold managed to creep in through my arms and back. Then came the opportunity to buy an Alpha Jacket in a sale and I finally got hold of one. And I must say it has been awesome! It has truly lived up to it's reputation.

One thing I found lacking when looking into the Alpha range was a good comparison of the two. Most descriptions were pretty vague with very little information on the jersey.

In this post I would like to provide some more detail on the differences between the two.

The Alpha concept (as I experience it): Provide comfort by using a breathable outer shell (that protects from wind and provides a barrier against rain) by decoupling it from the insulation layer. The main benefit is increased breathability and moisture management (no 'cold sweat').

How I use the Alpha jersey and jacket: The jersey is the most versatile in our Belgian climate, you can cover a very broad range of conditions by choosing your base layer. I have been using very light summer base layers under this jacket in fall/spring conditions. In winter I have been using thermal base layers (sometimes combined with a summer base layer underneath), you can also change the weight of the base layer according to the conditions. On some occasions I would wear a long sleeve base layer on my morning commute and a short sleeve base layer on my evening commutes. 

I have only used the jacket in very cold conditions (i.e. freezing) or in very poor weather (think up to 8°C and rain).

The differences:


The main give away to spot the difference is the orientation of the front zippered pocket.

Jersey on the left, jacket on the right.


After opening you can already see the differences in insulation. Jersey has a light front insulation panel (white) and no insulation on the back. Jacket has a heavy front insulation panel (black) and a light insulation panel on the back (white, same as the front panel of the jersey).

The differences are very clear when they are turned inside out. 


You can see that the jersey sleeves are not insulated and have a non-Windstopper panel at the back.

At the backside the differences are also very clear.


Roubaix like (think leg warmer material) for the jersey and full windstopper (ventilated at the top) for the jacket.

To summarize:

Component Alpha Jersey FZ Alpha Jacket
Front Shell Gore Windstopper Gore Windstopper
Backpanel Roubaix like fabric Gore Windstopper
Front Insulation Lightweight Insulation Heavyweight Insulation
Back Insulation None Lightweight Insulation
Sleeves Windstopper with roubaix like fabric on backside Full Windstopper
Sleeve Insulation None Heavyweight Insulation on front side
Back Pockets Windstopper Windstopper

To close of the pro's and cons:


They both work really well in a very broad range of conditions.

The insulation separated from the outer shell works really well. 

If you are to hot you can unzip the shell and the insulation will keep you warm, the unzipped panels don't flap as much as e.g. an unzipped windvest.

All black (other colours are available) easy to keep clean.

Front zipped pocket is a real plus.

Durable and really good quality.


All black, hard to spot in low light conditions. Could do with more reflective highlights.

Front zipped pocket could be slightly larger. The position on the jersey is better than the one on the jacket.

Quality has it's price (look around for sale items).


So all in all very good products that cover a lot of ground. The 2017 fall/winter version of the jacket has been updated with some reflectivity and more importantly with taped seams making it even more versatile.





21:10 | Commentaren (0)


Dirty Boar 2017 Gravel Ride

Last weekend we rode the Dirty Boar gravel ride. 170km of the finest dirt and gravel roads of the Hautes Fagnes and Huertgenwald area combined with roughly 2700m of climbing. 

In the run up to the event I started rethinking my bike choice. Should I take my Transition Rapture 'gravel' racer or should I go singlespeed? Fired up by some fellow singlespeeders I decided to convert the Rapture back to full commuter mode and prepare my trusty Niner One 9 for this ride. An easier gear was chosen for the climbs (32x18) and the fat MTB tires were replaced with some very nice WTB Resolute 42 tires that I set up tubeless on my MTB wheels. 

Friday evening prior to the ride we already went to sign in in Ovifat. We then went to the youth hostel in Malmedy for one beer before going to bed early.

That one beer quickly turned in to one to many beer as we hooked up with some of belgians singlespeed usual suspects. At 01.50am we decided it was time to go to bed. 4 hours later we got up and had breakfast, probably not the best preparation for a big ride, but hey, we had good fun.

The typical morning grumbling and fumbling with bikes had us leaving late from the hostel. Stef unleashed all 200 horses from his Jetta to get us up to Ovifat as soon as possible.

When we got there the start had already been given so we calmly prepared to set off. About 200m into the ride we already passed a lot of riders with flat tires, something that would be seen many times during the day.


The course brought us straight to the Botrange and then slowly towards the German woods. The course was rolling well despite the heavy rainfall. The weather would be the same all day, on and off rain with a dash of sunshine from time to time.


We quickly passed the first feed stop and had a bite to eat, filled up our bottles and pressed on. Somewhere between feed zone 1 and 2 I managed to miss a course marker and got lost. While checking the GPS I noticed a singletrail short cut that could bring me back to the course. it was I really nice trail so I wasn't to bothered with the detour. On my way to the second feed zone I rationalized my efforts as I didn't want to blow up my legs on the singlespeed and cramp up at the end.


The second feed zone was really good and the ham sandwich did a perfect job of calming down my stomach and the sportsdrink chased away my little hangover. From then onwards I started pushing a bit harder on the climbs again as we were getting into the final part of the ride. 


Some 30km before the finish there was a surprise feed zone and I decided to wait for Stef to start the final part of the ride together. We were getting closer to our second home, the Bayehon valley which we have been riding for more than 20 years now. 

The last 10km through the Bayehon area went by really fast, my legs were still strong and the climbing went smooth. I was suprised how much the Bayehon river had swollen, the river crossings were very deep, deeper than I have ever seen them this time of the year. A clear reminder of how much rain had fallen.


Together with Stef we rolled into the finish to meet up with our faster clubriders Bert and Wim and to have some nice fries. 

After a cold dry shower in the parking lot we packed up and headed home. On the way home we contemplated on what gravel riding is or can be or used to be. We noticed that there are many different gravel riders. Roadies that can ride fast uphill but have poor cornering and descending skills, the converted MTBer that nows how to steer a bike and go downhill fast, the randonneur taking things easy and as they come and many more types of riders. This alone made it an interesting ride. 

Gravel riding may be hot and trendy, but to me there is a clear reason why it is so fun. On a true MTB this would be a really boring ride, but slap on some faster skinnier tires and you cover ground much more easily. Combine that with a pair of open eyes to take in the beauty of the nature surrounding yourself and you have a true winner. We will be back for more!

Thanks Vettige Swa's for organising the event.


20:52 | Commentaren (0)


Pyga Oneten 29 review

After 2 season of fun on the Pyga Oneten29 I took some time to write a review on this amazing bike.

Manufacturer description

The Oneten29 is our flagship trail bike – 110mm travel built around 29” wheels. A truly versatile trail machine, that’s fun to ride all day. This trail 29er is at home on your local singletrack or that multi day stage race you’ve been working towards. Designed with relaxed trail oriented geometry, its no slouch on the climbs, yet will have you grinning like an over sugared child on the way down your favourite single track.

Short chainstays allow for a playful ride, while the relatively high “anti-squat” properties of all of our frames provide a solid pedalling platform that really shines on technical climbs, rough sections and downhills. If you want one bike that can do it all, look no further – this is it.

Frame Details

The Pyga Oneten 29 has an aluminium frame with seriously shaped tubing throughout the frame. The low slung top tube and massive seat tube gusset immediately stand out and clearly distinguishes the Pyga from other bikes. This design provides ample standover clearance while retaining a long enough seat tube so that the seat can be positioned high enough for pedaling. 

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries


Out in the back the frame has relatively short chain stays with internal shifter cable routing and the brilliant Syntace X-12 through axle. The rear brake is unconventionally positioned on the seat stays through a beautifully machined Post Mount (PM 160) drop out with dual bearings in the pivot. The position of the brake on the seat stays is Pygas proprietary ‘Migrating Active Brake System’ designed to keep the rear suspension active under braking (which is often a problem with single pivot systems). To some this seems awkward and I still remember the bashing the system got from a lot of arm chair engineers when the first pictures of the bike where released. The systems does work really well adding a lot of control to the bike especially when going over brake bumps on tracks with heavy use.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

The suspension design is a single pivot with a rocker linkage and floating shock resulting in 110mm of rear wheel travel from a Rock Shox Monarch RT3 damper.

My frame is one of the first production frames released to the market (in 2012), that’s why it has the raw aluminum finish. Current frames are painted with anodized seat stays and modified cable routing (incl. Reverb Stealth routing). I have modified my frame to also accept a Reverb Stealth and I added a cable guide for the rear brake on the lower linkage. I have also deleted the cable guides on the left hand side of the top tube as these have become obsolete. The down tube guides have been modified to accept both brake and shifter lines.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

Bike Setup

I have been riding this bike since late 2012 and it has seen different setups over time. Currently the bike has a Sram X01 drive train with Race Face Turbine cranks and a 30T or 34T chainring. Front suspension is handled by a Rock Shox Pike RCT3 at 140mm of travel. The wheels consist of Hope Pro 2 hubs laced to either Arch EX of Flow rims depending on the terrain of type of riding. Maxxis tires ensure the contact with the trail (choice of Ikon, Ardent, Minion DHF, Minion DHR II or Shorty).

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

The geometry has been slackened slightly using off set bushings for the rear shock.


pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

Braking duties are handled by Hope, previously by means of the Tech M4, currently by the Tech 3 E4.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

The cockpit has been a Race Face Atlas 50mm stem with a carbon SixC 10mm rise bar at 780mm width. I am now using a Hope 35mm stem with a Burgtec bar as a test, I do feel that I will likely be going back to a 50mm stem for longer, more XC type, rides.


pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries


Climbing is not the strongest point for the Pyga Oneten29, it will get the job done but not with the speed of an XC racer. It climbs best seated and at a steady pace, hammering uphill out of the saddle doesn’t really feel efficient. The reason for this is bi-fold in my opinion. One reason is the weight of the bike, the frame is no lightweight (more than 3kg) and this can be felt when climbing. The other reason is the 50mm stem that I have been running, I did notice that with a 70mm stem it climbs faster.

Despite the 50mm stem and slackened geometry (through bushings and 140mm travel fork) the Oneten 29 does manage really steep technical climbs well. The front wheel can be kept on the ground with ease and the rear suspension maintains traction over ledges and steps.

I tend to use the platform/pedal position on fire road and asphalt climbs, leaving the shock in the open position for technical climbing at low speeds.

I did notice a higher amount of pedal strikes when I started riding this bike.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

Trail Riding and Descending

This is where the Pyga comes alive.

Especially on faster downhills the bike really shines, making the best out of the bump eating capacity of the 29 inch wheels. Combined with a stiff frame the bike will go to the direction that the rider wants it to go. The rear suspension has a certain bottomless feel and certainly feels like more then only 110mm of travel. The long toptube and high reach number result in a roomy cockpit that makes is easy to move around. A short stem can be used without the bike feeling cramped. All of this results in a confidence inspiring ride. The excellent Pike fork certainly is a big contributor to the ride quality, providing support at all times.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

In tight, steep descents the longer wheelbase and big wheels do require a bit more rider input to move the bike around the bends. At the same time the big wheels do provide a certain level of security by making it easier to balance the bike at low speeds.

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries


The slacker head angle ,resulting from the longer travel fork (140mm instead of 130mm) and offset bushings, performs well without any real negative effects on the handling.

Nothing is perfect and there is always room for improvement. For me there are only a couple of shortcomings to the Pyga Oneten29. The higher weight and low mud clearance on the rear triangle being the things I would like to have improved the most. Next to that I would prefer a different lower headset configuration. As I like to experiment with geometry something that can except an angleset would have been my choice.


The Pyga Oneten29 is a very versatile bike.  Depending on the type of riding I will fit different wheels, tires and gearing. These are small changes that really extend the range of use of this bike.

The Oneten29 is also more (much more) bike then it’s 110mm rear travel suggest. It can really rip the downhills and provide a lot of fun and control to its rider.

Over the past 2 seasons I have taken this bike to very different terrain and conditions. Long rides in the Belgian Ardennes, multi day racing in the French singletrack heaven of the Drôme, alpine excursions near Alpe d’Huez, enduro racing in Belgium and in Sospel (of Transprovence fame), I have done it all aboard my trusty Pyga Oneten29. 

pyga,oneten29,oneten,review,pyga industries

Want to get yourself a Pyga? Get in touch with Steven at Bike The World Belgium for your nearest (Belgian) dealer ( http://www.biketheworld.be/ ) or check http://www.pygaindustries.com/


Movember - Mo Bikers


Morgen is het 1 november en ondertussen is het de traditie dat Movember dan van start gaat.

Het doel: geld inzamelen door heel de maand november een snor, sneus, moustache of mo te laten staan. Het geld gaat naar een goed doel, het onderzoek naar prostaat- en teelbalkanker.

Wij bikers zijn misschien wel meer dan anderen 'in touch' met de regionen die door deze kanker getroffen worden. Daarom doe ik mee en heb ik ook het team de Mo Bikers opgestart. Wil je ook Mo Bro worden en ben je biker kom dan bij het Mo Bikers team.

Je kan steunen door een donatie via mijn mo bro profiel: http://mobro.co/pieterpotters

Je kan zelf lid worden van de Mo Bikers via deze link: http://moteam.co/mo-bikers

Cheers, Pieter

PS Wat Lance Armstrong met bedrog deed (geld inzamelen voor de strijd tegen kanker) doen wij puur natuur en zonder hulp middelen.

17:13 | Commentaren (0)


Bike Motion 2013

Gisteren trokken we met 5 XC Bikers naar Utrecht voor de Bike Motion, een dagje vergapen op fietskes en nieuw materiaal.

Een van de objectieven was om voor Bert een trail/enduro/all mountain fully te vinden. Ikzelf wilde vooral de nieuwe hope Tech 3 bekijken en de Mavic Crossmax Hydropack rugzak en ook de Rock Shox Pike in levende lijve zien.

Na een ontbijtje met spek met eieren, chocolade broodjes en verse espresso waren we al voor de opening van de deuren ter plaatse.

Om 10u kon het dan beginnen, 4 hallen met allemaal fietsgerief, lekker, lekker!

Aangename verrassingen, coole dingen:

- coolste stand: POC


- coole bikes: Focus SAM, Cube Fritzz, Niner One 9 RDO (vetgeil!), Santa Cruz Solo, de Plons TransProvence Pyga

pyga, trans provence, onetwenty650, plons


- Mavic rugzakske is helemaal zoals ik het zelf zou doen

- Hope Tech 3: zeer fijn gerief (zoals alles van Hope) de Hope handvaten voelen ook heel lekker aan

- Bell Super helm: geeft bijna dezelfde confidence boost als een full face, voelt heel degelijk en beschermend aan

- Rock Shox Pike: aahh, wil er echt zo eentje voor mijn Pyga

- Salsa Beargrease carbon fatbikes: mooi, mooi


- Trek Project One: de mafste en de coolste kleurencombinaties zijn mogelijk



De beurs is echt wel op de BENE-markt afgestemd: XC bakken en racefietsen alom, ook veel elektrische fietsen krap. Daardoor heel weinig all mountain of zelfs gewoon leuke fullies. Geen BMC Trailfox, geen Cannondale Jekyll, geen Scott Genius. De niche merken blijven ook afwezig (wss is zo'n beurs te duur voor kleine importeurs), misschien zijn de zelfs wel helemaal afwezig op de BENE markt. Kona was er ook niet.

Fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/BikeMo...


19:44 | Commentaren (2)


Nieuwe Pyga, de Pascoe, mini enduro - super trail bike...

De nieuwste Pyga werd voorgesteld op de Roc d'Azur: oneforty650b


140mm veerweg, vlakkere stuurhoek dan de 120650b (67°), stealth dropper routing en een lekker flash geel kleurtje. I like! De productie frames krijgen ook een ISCG-05.



09:39 | Commentaren (0)


The stuff dreams are made of

Mijn natte droom: 29er, long travel, raw, purple ano, slack, long, low


Eurobike 2013: Nicolai von Thomas - mehr Mountainbike-Videos

link naar meer: http://www.mtb-news.de/news/2013/08/30/nicolai-2014-updat...

14:29 | Commentaren (1)


drool - hope tech X3

Doe mij maar een setje in het zwart of zilver...mooi ook hoe de matchmaker ingewerkt is. De perfecte mix van de race/mono mini en de Tech reeks:




20:47 | Commentaren (0)


Bike packing Ardennen GTA + GR14 mix

Exact een jaar na de eerste plannen werd het dan eindelijk concreet. Stef en ik vonden allebei een gaatje in de agenda voor augustus en dus konden we op bike packing trip. Het materiaal hadden we al klaar liggen, de route die we wilden rijden hadden we ook al gekozen.

We hadden onze zinnen gezet op de Transardense route (GTA) over 160km van La Roche en Ardennes naar Bouillon, we wilden dit in 2 dagen doen. Maar aangezien ons vormpeil allebei nogal laag stond ging ik op zoek naar alternatieven. De GR14 bood zich aan met 125km tussen diezelfde toeristische trekpleisters.

Afgelopen zaterdag vertrokken we dan naar de Ardennen. Eerst met de trein van Turnhout naar Melreux-Hotton, we vertrokken nog in de ochtendduisternis. Een mengeling van ochtendvogels en nachtraven (Turnhout kermis) stapte in Turnhout op de trein, onze fietskes in het voorste compartimentje.


In Brussel stapten we na een koffietje op een redelijk volle trein en vonden we een plaatske naast het gepensioneerde koppel Cesar en Rosa. Cesar en Rosa wisten ons de volle 100 minuten te plezieren met verhalen over hun danspassie, hun reizen en 'den oorlog'. Al snel bereikten we zo Marloie waar we overstapten op een boemeltrein naar Melreux-Hotton.

Vanuit Hotton trokken we dan naar La Roche en Ardennes en zetten zo al meteen 20km op de klok.


In La Roche namen we nog een stevig middagmaal om dan op pad te trekken. Op de marktplaats kwamen we nog 'nen bekende' tegen. Jef Dams was er samen met een makker, ze hadden er meegedaan aan een trail run. We kochten nog snel wat extra kaartmateriaal in de krantenwinkel en begonnen aan ons avontuur. Omdat we de aansluiting op de GR14 niet meteen konden vinden besloten we om dan maar eerst een stuk GTA te doen. Een short cut die we wilden nemen liep uit op een overwoekerd pad en een omgevallen boom, een leuke opwarmer (maar wel de lastigste opstakels op de weg, zowel de GTA als GR14 zijn prima onderhouden).


We volgen de GTA en later ook de GR14 (op verschillende delen lopen de routes samen) en na een rustig begin (brede, goedlopende wegen) komen we in de buurt van de prachtige bossen rond St. Hubert, voor meer dan 2u komen we geen enkele andere ziel tegen, heerlijk.


In St Hubert genieten we van een cola op een terrasje en slaan we nog een verse voorraad water in. Na de doorkruising van de stad wacht ons een ferme klim. Op de top van de klim besluiten we om stilaan een slaapplaats te zoeken, de beentjes zijn al moe. We vinden een rustige beschutte plek in het bos en slaan ons kamp op.


Na een warme hap een thee kruipen we in onze bivy zakken onder de shelter. Al snel is het heel stil in het bos en het duurt niet lang voor de ongerustheid over een goede nacht zich omzet in een diepe slaap.

Wanneer we 's morgens wakker worden is het grijs en het lijkt wel of er regen in de lucht hangt. Na het ontbijt met een koffie breken we ons kamp op. Even later kunnen we vertrekken, de kampplaats laten we achter alsof er nooit iemand geweest is. En dan komt misschien wel het hoogtepunt van het weekend: pas uit bed rollen we een prachtige afdaling in! Snel en lang met wortels en stenen, puur genieten!!

Al snel moeten we weer klimmen en we voelen dat de vermoeidheid toch wel in ons systeem gekropen is maar we rijden verder. Na 2 uur rijden nemen we nog eens een pauze met een koffie en we raadplegen onze kaarten. We kiezen ervoor om onze route niet tot in Bouillon door te trekken maar ergens na Opont af te slaan richting Libramont waar we een trein terug naar huis kunnen nemen.


Uiteindelijk komen we na een prachtige rit in Opont waar we de Garmin GPS een route naar Libramont laten uitstippelen. In het doodstille Libramont vinden we nog pizza als middageten en om 14.14 stappen we op de trein naar Brussel. 4 uur later zijn we weer in Turnhout, moe maar heel tevreden. Met de goesting naar meer en 'nog eens' stappen we op ons fietske naar huis. Uiteindelijk waren we 36u van huis maar het voelde als veel langer en de voldoening van zo'n trip is enorm. De waardering voor de natuur en ons prachtige Belgenland wordt er ook alleen maar groter door.

De rest van de fotos vind je hier:


Wil je zelf ook een keer bike packen? Op verschillende internetfora vind je massas informatie en ervaringen van anderen.




Ons materiaal haalden we bij:

Decathlon, AS Adventure, www.singlespeed.nl (frame en zadeltassen), www.alpkit.com (shelter, dry bags,..)

21:08 | Commentaren (4)


Maxxis High Roller II eerste indrukken

De keuze in 29er banden was voor een lange tijd beperkt tot XC geïnspireerde modellen en omdat de grote wielen voor extra grip zorgen was dat eigenlijk geen probleem. Met een zelfde 'snel' profiel kom jeop een 29" een eind verder dan op een 26".

Banden zoals de Maxxis Ikon (met EXO flanken) zijn eigenlijk de perfecte allround XC/Marathon band.

Het is pas met mijn deelnames aan de Belgische enduros dat ik op de grenzen van mijn beschikbare banden arsenaal stootte. Maxxis Ikon 3C EXO EXC, Beaver (excellent modderbandje maar te slappe flanken), Ardent 2.4 EXO en een Specialized Ground Control 2.3 allemaal kwamen ze te kort.

Dan kwam het goede nieuws Maxxis zou de beroemde High Roller II, Minion DHF en DHR op de markt brengen in een 29er versie. Na lang wachten zijn ze nu beschikbaar (echter met mondjes maat).


Afgelopen vrijdag ontving ik dan mijn High Roller II dual compound EXO (29x2.3) een week te laat want had de band graag al getest op de Ferme Libert.

De band werd gemonteerd in de plaats van een Ardent 2.4 op een ZTR Flow velg. Zoals gewoonlijk bij Maxxis was de band meteen luchtdicht (tubeless met een beetje melk). Na montage mat de band 54mm breed (na 2 dagen is dit nu 55-55,5mm, een Ardent is na rekken een dikke 60mm breed).


High Roller II 2.3 (links) versis Ardent 2.4 (rechts)

Afgelopen zondag was het dan de test voor de band. Ik vreesde voor een vertekend beeld omdat ik een droog parcours verwachtte maar gelukkig lag er nog een streep modder op enkele donkere stroken in het bos.

Het resultaat van de eerste test was heel goed:

- zeer veel stabiliteit in de flank (typisch voor Maxxis in de EXO uitvoering)

- heel duidelijke feedback van de band (gripniveau, losbreken)

- goede zuivering van de modder uit het profiel (het grote probleem van de Ardent)

- veel grip, band de bocht inmikken en gewoon genieten van de massa grip die voorhanden is.

Een echt bandje voor het betere allround dedicated trail gebruik.

Als achterband ga ik nu een Minion DHR II proberen (zodra beschikbaar). Ik kocht mijn HRII bij www.wiggle.co.uk samen met een Race Face Atlas low riser in raw finish die ik op de volledige 785mm breedte gehouden heb, heerlijk in combinatie met de 50mm Atlas stuurpen.



20:32 | Commentaren (0)


Park, I only ride park...

...natuurlijk niet alleen bike park. Maar afgelopen zaterdag was het de bike park doop van de Pyga. De vorige keer was nog met de singlespeed (met dunnen bandjes en vaste vork), nu dus met de Pyga (een veredelde cross country fiets?).

In Francorchamps was het bug show dus onderweg kwamen we wel wat luchtgekoelde VWs tegen waaronder deze mooie cal looker (met US nummerplaat).


Het bikepark was weer dikke fun, perfecte trailcondities en niet te veel volk. 15 runs op een namiddag is best intens en kruipt wel 'in uw systeem'. Samen met Stef op zijn Rocky Mountain Slayer hadden we een leuk treintje naar beneden. De Pyga deed het uitstekend en de afstelling kon ik nu helemaal fine tunen. De vork had ik daags voordien nog van 120mm naar 140mm gezet en de vlakkere stuurhoek is een winner.


Het zadel en de zadelpen werden ook vervangen door een vaste zadelpen (een verstelbare is niet echt nodig behalve op d enduro track) en een ouder zadel (de zadels zien af van de sleeplift).

Op het einde van de dag nog de KOM gepakt op het eerste deel van de enduro track.

Zondag was het dan weer tijd om alles te poetsen. Vooral dat zweterige helmpje...




En hier nog even de I only ride park parodie:

De singlespeed kreeg ondertussen een nieuwe ketting en een stainless steel Chris King kransje:



21:18 | Commentaren (0)


Full on go for it attitude!

21:55 | Commentaren (0)

Where have all the good times gone?

21:15 | Commentaren (1)

spring cleaning, klaar voor de zomer?

Niner one 9:
Bredere flatbar: raceface atlas ipv edge
Kortere stuurpen: 70mm raceface turbine
Vering; Reba XX 100mm

Pyga oneten29:
Alle lagers van de vering geserviced, schoongemaakt + nieuw vet
Hope Hoops met Flow velgen terug gemonteerd.
Achterwiellagers nagesmeerd (kraakte)
50mm stuurpen en riser weer gemonteerd.
183mm schijf achteraan
Single ring vooraan terug gemonteerd

Laat de zomer nu maar komen! 'T is we'll tijd ook!

17:02 | Commentaren (2)

Spring cleaning


16:42 | Commentaren (0)


Chemins du Soleil, de video (de goesting komt helemaal terug)

RAID VTT 2013 Les chemins du soleil by ladrome

09:48 | Commentaren (1)


Nico the E.T.

Deze franse Johnny kan een eindje rijden...de toewijding en precisie van de voorbereiding is magnifiek!

Fantastisch ook die achtergrond met de startnummers van verschillende rallys de autosport equivalent van enduro-MTB.

18:42 | Commentaren (0)


CDS 2013, epic riding was done, massive fun was had

De Chemins Du Soleil, een echte klassier op onze kalendar. Zuid-Frankrijk, lente en de beste singletrails, meer heeft een biker niet nodig.

We vertrekken woensdag na school met 'het buske' vanuit de Kempen op weg naar Nyons. Rond half een 's nachts komen we daar aan en kruipen we in onze tentjes die de eerder vertrokken bikers al opgezet hadden (waarvoor dank). Onderweg hadden we heel wat buien gehad maar in Nyons was het 's nachts nog een 17°C, heerlijk.

Donderdagochtend begint met het traditionele checken van de bikes, er is altijd wel iets dat nog afgewerkt moet worden of beter kan.


Daarna vertrekken we voor het afhalen van de startnummers en een kleine verkenningsronde, we doen de eerste 12km van dag 1 en komen geen enkele singletrack tegen, geheel tegen de CDS traditie!

Na een lunchke aan de tent trekken de meeste bikers en onze begeleiders het stadje in. Stef, Bert en ikzelf willen nog singletrack onder onze banden krijgen en vertrekken voor een klein tochtje. Na een klim over asfalt duiken we een singletrack in die eerst met de hoogtelijnen meeloopt om daarna over de kam verder omhoog te slingeren. Het laatste stuk moeten we te voet doen. We besluiten na een 20 minuten wandelen om toch maar terug te keren en even verder een andere singletrack bergaf te nemen. Dikke pret in de afdaling, snel en bezaaid met losse stenen. All systems go!

Dag 1 van de feitelijke CDS breekt aan. Na een gezapig stukje over asfalt en brede piste komen we aan een singletrack met slick-rockachtige rotsformaties. Spijtig is er op deze afdaling niks dan file en later zware modder die de wielen laat vastlopen, maar toch al wel amusant.


Tussen de gezellige meute Franse bikers rijden we verder en de hoogtemeters stapelen op. Na een supervette afdaling komen we eindelijk aan de eerste bevoorrading waar we wat op adem kunnen komen en de reserves aanvullen.


We (Stef en ik, de rest is ver voorop) klimmen en dalen (met evenveel pret als twee tieners op hun eerste fuif) verder. De kilometers en hoogtemeters stapelen lekker op. Aan de tweede bevoorrading treffen we nog net onze support crew en kunnen we onze piepende ketting smeren, ondertussen is Ief al gefinisht.

We zetten onze weg verder leggen de focus op speed & style in de afdalingen en de grijns op onze smoel wordt alleen maar groter, so awesome!

Aan de finish wacht ons een lekker stukje salami en kaas, welverdiend na 10uur biken (gemiddeld 7.2km/u). We genieten nog wat na op een bankje en staan nog even de pers te woord. Dan naar de camping, wassen, plassen en lekker eten.

Op dag 2 vergeet ik mijn fototoestel, dus geen fotos...we vertrekken vanuit La Motte Chalancon en na een transalpachtig begin van de rit (steile asfaltklim, met veel haarspeldjes) klimmen we verder langs een singletrack om zo meteen aan een zalig menu van feestelijk mountainbiken te beginnen.

De eerste serieuze afdaling van de dag is er eentje zoals uit de mooiste dromen. Eerst wat met de hoogtelijnen mee daarna technisch draaien en keren in een bos, dan over een smalle open track bezaaid met losse stenen, off camber stukken en mini drops. Mega, mega, mega vet! We joelen bij elke sleutelpassage en bereiken de eerste afdaling met het adrenalinepijl dik in het rood en de armpump tot achter onze oren! Tijd dus voor een petit café op het terras van de lokale bar.

Daarna wordt het eigenlijk alleen nog maar beter! Singletracks omhoog, singletracks omlaag, singletracks tegen de bergwand gekleefd die schijnbaar eindeloos de vallei volgen.

Aangekomen in Serres is het weer het dagelijkse ritueel, wassen, plassen, fietspoetsen en deze keer ook een pizza als dessert.

Op dag 3 rijdt Stef niet ( :-( ), ik zit dus zonder riding buddy (de rest van de XC Bikers is te snel voor mij...). Ik vertrek op het normale (belachelijk vroege) startuur maar ik snij een stukje van het parcours af door over de weg te rijden. Hierdoor spaar ik wat krachten (dat is nodig want ik ben niet in vorm). Ik had ook al voor mezelf uitgemaakt dat ik zou binnen rijden na de 2de bervoorrading.


Na een tijdje klimmen kom ik Luc en Ief tegen vlak voor de eerste portage van de dag. Een goede 200 hoogtemeters te voet over een steil pad recht omhoog, pff, je moet wat doen voor die afdalingen.

De afdaling begint technisch om dan langs alpenweides en door modderpoelen naar het 2de deel van deze klim te gaan. Het laatste stukje van die klim is wel heel mooi. Door een rivierbedding die een natuurlijke trap vormt komen we op de top.


De afdaling is een pareltje. Eerst overbospaadjes met veel grip in de zachte bosgrond om dan over te gaan in een pad met heel veel losse keien en te eindigen in een rotsige vlakte en dan grasland.

Op het asfalt na de afdaling staat Bert aan de kant met 2 'pompiers' bij hem. Zijn knie netjes ingepakt in een verband. Hij was gevallen in een bocht vol losse stenen... We bollen samen naar de bevoorrading en even later komt Peter daar ook aan.

We rijden samen over de weg verder naar Gap en nemen de laatste 3km van het parcours nog mee door.

Aan de finish nemen we een lekker warme douche en genieten nog van een heerlijke maaltijd om dan weer in het buske te stappen op weg naar huis.

Om 1u15 stappen we uit de bus, recht in ons lekkere bedje...heerlijk nagenieten...

11:09 | Commentaren (0)


Yeti SB-95c

Vroeger toen ik nog heel klein was droomde ik van een Yeti, maar onbetaalbaar.

Later betaalde ik een voorschot op een dure Yeti, maar het frame kwam nooit.

Nu droom ik terug van een Yeti, maar onbetaalbaar. De Pyga will do!

Yeti Cycles 2013 - SB95 CARBON from Yeti Cycles on Vimeo.

16:30 | Commentaren (0)


Enduro de l'Ambleve (Remouchamps)



photo credit: O2Bikers - http://www.flickr.com/photos/85121760@N03/sets/72157633247965154/

Zondagochtend, 5.00u, de wekker gaat, klevende oogjes openen zich. Het is zover de dag van DE enduro van België is aangebroken. Na een ontbijtje pikt Gilbert/Gilbo me om 5.40u op en we vertrekken voor dag en dauw naar Remouchamps.

In Remouchamps vinden we een plaatske op de 'solosride' parking we maken ons klaar en pikken onze startnummers op. Na wat wachten (we waren nogal vroeg) en een korte briefing vertrekken we naar de start van de eerste special. Meteen een lekker klimmetje om de beentjes warm te draaien. We verzamelen met zijn allen aan de kruising van 2 brandgangen. Wat later worden de renners opgeroepen en wat blijkt, de eerste special wordt per 2 gereden, GRAAF! Ik moet tegen nummer 154 rijden, 'ne gast' op ne fluo Commecal die ik in Esneux ook al tegenkwam. Zij aan zij vlammen we naar beneden en wisselen we regelmatig van positie.

Voor special 2 moeten we weer een ferm stuk klimmen (wat wil je met 1300hm op 33km), de klim komt me bekend voor van jawel, solosride. Boven aangekomen komt ook de afdaling me bekend voor uit de solosride. Ik weet dat er niet ver in de afdaling een jump/drop ligt, eentje die ik met de XC hardtails nog nooit heb durven doen. Op de bewuste drop staat mijn voorganger Pino stil en ik moet vol in de remmen en neem hem op goed geluk dan maar tegen lage snelheid, maar het komt goed en we vlammen verder. Waar de solosride rechtdoor gaat draaien we nu links af en duiken een rotsige pad in die op een rivierbedding lijkt, wat verder loopt dit over in een of camber weide stuk om dan langs een stukje singletrack te finishen.

Special 3 start weer aan de top van een klim uit solosride, we duiken onder andere het wandelpad aan het uitkijkpuntje in om dan via een megasteil stuk door een bos aan de Ninglinspo te finishen. Straffe special, lang fysiek zwaar en daardoor wat moeilijker om de flow erin te houden.

Voor special 4 rijden we weer richting Ninglinspo, deze keer een flowy, high speed special.

Special 5 kondigt zich al aan en we moeten weer een stevig stuk klimmen, de hoogtemeters beginnen bij de meeste te wegen en velen staan te voet. Gilbert en mezelf geraken overal nog goed boven. Het is weer een snelle special zonder grote moeilijkheden (wel een spannende finish die in een beek dropt).

De klim naar special 6 kan echt wel tellen maar de beloning is groot. Langs heel steile tracks komen we in een oude steengroeve waar de rockgardens om elke hoek liggen, EPIC (zie foto hierboven)!

Na een kort wandelklimmetje komen we aan de start van special 7, de laatste van de dag. De zon is ondertussen doorgebroken en de sfeer is zomers. Na een klapke met de Plons over 29ers, banden en vorkskes droppen we voor we het weten over de trappen de speelplaats van de school binnen. We hebben het overleefd en het bier staat koud en de pasta is warm.

Een heerlijke dag op de fiets, echt genieten, prima organisatie, TOP!

Uitslagen hier: https://docs.google.com/file/d/0B3bNTe5ucN_cWEtMNVhxb1k4ZTQ/edit?pli=1

Fotos hier:http://www.flickr.com/photos/85121760@N03/sets/72157633247965154/

Strave details hier: http://app.strava.com/activities/48819996 en http://app.strava.com/activities/48791205

22:16 | Commentaren (2)


Pyga OneTen29 EnduroRaid build

Met het oog op de komende Chemins du Soleil test ik nu deze afmonatge, het kan zijn dat ik de wielen nog wissel naar mijn lichtere set met Crest velgen ipv Flow en de bandenkeuze ligt ook nog niet helemaal vast.



Nu met voorderailleur en 36/24 vooraan, achteraan 11/36 met een X0 Type 2 Mid cage ipv de X9 Type 2 short.


70mm stuurpen ipv 50mm


Fris blauw stickertje van mijn lievelingsmerk:


Grip Tape op de controls



21:00 | Commentaren (0)


Don't feed the trolls, een zinvol standpunt over wielformaten...(en ne grave bike)

SANTA CRUZ BRONSON from santa cruz bikes on Vimeo.

11:27 | Commentaren (0)


Pyga Testrit

Theo shreds the new Pyga 650b on Pinkbike

11:34 | Commentaren (0)

Rock Shox 29er Lyrik?


Ook te zien een long travel/enduro Trek 29er, maar daar liggen we niet van wakker.

Een 29er Lyrik zou een doorbraak kunnen betekenen van de 29ers voor het ruigere werk.

09:39 | Commentaren (1)


I'm fast, I'm faster then you and you too...

10:14 | Commentaren (0)


Jap $hit

Ik heb mijn autos het liefst Duits of toch op zijn minst Europees maar hier zitten toch een paar pareltjes tussen:

16:08 | Commentaren (0)

Stylin it up...

Marco Fontana de coolste XC rider:


photo credits: Gary Perkin-Cape Epic-SPORTZPICS

15:14 | Commentaren (0)


Bike of the year?

Check dit mega-grave custom paint projectje, in mijn ogen de fiets van het jaar!



Fietske werd gemaakt om een goed doel in de aandacht te brengen. Paint door m-level.

Meer info: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?f=28&t=114...


11:16 | Commentaren (0)


The Butcher test de Pyga OneTEN29

en ik kan er alleen maar mee instemmen...


pyga test.JPG


If you ride and race UK gravity enduro events and are in it to win it then the Pyga will not disappoint. Nor will it if you are in it purely to ride at the weekend for fun. No exaggeration here, it is the fastest trail centre bike I’ve ridden to date, with a solid feeling suspension system and bang on geometry to boot. Everything I asked our Pyga to do, it did. It jumped, manualed, took me around turns faster (by 2mph remember) than ever before and never once got me into trouble due to fatigue or rider error.

After a final hard day’s riding (both up and down), when I finally got back to the van to go home, I actually patted the Pyga on the top tube and said, “That’ll do pet, that’ll do”.

16:59 | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende