rennsport

Deze franse Johnny kan een eindje rijden...de toewijding en precisie van de voorbereiding is magnifiek!

Fantastisch ook die achtergrond met de startnummers van verschillende rallys de autosport equivalent van enduro-MTB.

De Chemins Du Soleil, een echte klassier op onze kalendar. Zuid-Frankrijk, lente en de beste singletrails, meer heeft een biker niet nodig.

We vertrekken woensdag na school met 'het buske' vanuit de Kempen op weg naar Nyons. Rond half een 's nachts komen we daar aan en kruipen we in onze tentjes die de eerder vertrokken bikers al opgezet hadden (waarvoor dank). Onderweg hadden we heel wat buien gehad maar in Nyons was het 's nachts nog een 17°C, heerlijk.

Donderdagochtend begint met het traditionele checken van de bikes, er is altijd wel iets dat nog afgewerkt moet worden of beter kan.

Daarna vertrekken we voor het afhalen van de startnummers en een kleine verkenningsronde, we doen de eerste 12km van dag 1 en komen geen enkele singletrack tegen, geheel tegen de CDS traditie!

Na een lunchke aan de tent trekken de meeste bikers en onze begeleiders het stadje in. Stef, Bert en ikzelf willen nog singletrack onder onze banden krijgen en vertrekken voor een klein tochtje. Na een klim over asfalt duiken we een singletrack in die eerst met de hoogtelijnen meeloopt om daarna over de kam verder omhoog te slingeren. Het laatste stuk moeten we te voet doen. We besluiten na een 20 minuten wandelen om toch maar terug te keren en even verder een andere singletrack bergaf te nemen. Dikke pret in de afdaling, snel en bezaaid met losse stenen. All systems go!

Dag 1 van de feitelijke CDS breekt aan. Na een gezapig stukje over asfalt en brede piste komen we aan een singletrack met slick-rockachtige rotsformaties. Spijtig is er op deze afdaling niks dan file en later zware modder die de wielen laat vastlopen, maar toch al wel amusant.

Tussen de gezellige meute Franse bikers rijden we verder en de hoogtemeters stapelen op. Na een supervette afdaling komen we eindelijk aan de eerste bevoorrading waar we wat op adem kunnen komen en de reserves aanvullen.

We (Stef en ik, de rest is ver voorop) klimmen en dalen (met evenveel pret als twee tieners op hun eerste fuif) verder. De kilometers en hoogtemeters stapelen lekker op. Aan de tweede bevoorrading treffen we nog net onze support crew en kunnen we onze piepende ketting smeren, ondertussen is Ief al gefinisht.

We zetten onze weg verder leggen de focus op speed & style in de afdalingen en de grijns op onze smoel wordt alleen maar groter, so awesome!

Aan de finish wacht ons een lekker stukje salami en kaas, welverdiend na 10uur biken (gemiddeld 7.2km/u). We genieten nog wat na op een bankje en staan nog even de pers te woord. Dan naar de camping, wassen, plassen en lekker eten.

Op dag 2 vergeet ik mijn fototoestel, dus geen fotos...we vertrekken vanuit La Motte Chalancon en na een transalpachtig begin van de rit (steile asfaltklim, met veel haarspeldjes) klimmen we verder langs een singletrack om zo meteen aan een zalig menu van feestelijk mountainbiken te beginnen.

De eerste serieuze afdaling van de dag is er eentje zoals uit de mooiste dromen. Eerst wat met de hoogtelijnen mee daarna technisch draaien en keren in een bos, dan over een smalle open track bezaaid met losse stenen, off camber stukken en mini drops. Mega, mega, mega vet! We joelen bij elke sleutelpassage en bereiken de eerste afdaling met het adrenalinepijl dik in het rood en de armpump tot achter onze oren! Tijd dus voor een petit café op het terras van de lokale bar.

Daarna wordt het eigenlijk alleen nog maar beter! Singletracks omhoog, singletracks omlaag, singletracks tegen de bergwand gekleefd die schijnbaar eindeloos de vallei volgen.

Aangekomen in Serres is het weer het dagelijkse ritueel, wassen, plassen, fietspoetsen en deze keer ook een pizza als dessert.

Op dag 3 rijdt Stef niet ( :-( ), ik zit dus zonder riding buddy (de rest van de XC Bikers is te snel voor mij...). Ik vertrek op het normale (belachelijk vroege) startuur maar ik snij een stukje van het parcours af door over de weg te rijden. Hierdoor spaar ik wat krachten (dat is nodig want ik ben niet in vorm). Ik had ook al voor mezelf uitgemaakt dat ik zou binnen rijden na de 2de bervoorrading.

Na een tijdje klimmen kom ik Luc en Ief tegen vlak voor de eerste portage van de dag. Een goede 200 hoogtemeters te voet over een steil pad recht omhoog, pff, je moet wat doen voor die afdalingen.

De afdaling begint technisch om dan langs alpenweides en door modderpoelen naar het 2de deel van deze klim te gaan. Het laatste stukje van die klim is wel heel mooi. Door een rivierbedding die een natuurlijke trap vormt komen we op de top.

De afdaling is een pareltje. Eerst overbospaadjes met veel grip in de zachte bosgrond om dan over te gaan in een pad met heel veel losse keien en te eindigen in een rotsige vlakte en dan grasland.

Op het asfalt na de afdaling staat Bert aan de kant met 2 'pompiers' bij hem. Zijn knie netjes ingepakt in een verband. Hij was gevallen in een bocht vol losse stenen... We bollen samen naar de bevoorrading en even later komt Peter daar ook aan.

We rijden samen over de weg verder naar Gap en nemen de laatste 3km van het parcours nog mee door.

Aan de finish nemen we een lekker warme douche en genieten nog van een heerlijke maaltijd om dan weer in het buske te stappen op weg naar huis.

Om 1u15 stappen we uit de bus, recht in ons lekkere bedje...heerlijk nagenieten...

Vroeger toen ik nog heel klein was droomde ik van een Yeti, maar onbetaalbaar.

Later betaalde ik een voorschot op een dure Yeti, maar het frame kwam nooit.

Nu droom ik terug van een Yeti, maar onbetaalbaar. De Pyga will do!

Yeti Cycles 2013 - SB95 CARBON from Yeti Cycles on Vimeo.

photo credit: O2Bikers - http://www.flickr.com/photos/85121760@N03/sets/72157633247965154/

Zondagochtend, 5.00u, de wekker gaat, klevende oogjes openen zich. Het is zover de dag van DE enduro van België is aangebroken. Na een ontbijtje pikt Gilbert/Gilbo me om 5.40u op en we vertrekken voor dag en dauw naar Remouchamps.

In Remouchamps vinden we een plaatske op de 'solosride' parking we maken ons klaar en pikken onze startnummers op. Na wat wachten (we waren nogal vroeg) en een korte briefing vertrekken we naar de start van de eerste special. Meteen een lekker klimmetje om de beentjes warm te draaien. We verzamelen met zijn allen aan de kruising van 2 brandgangen. Wat later worden de renners opgeroepen en wat blijkt, de eerste special wordt per 2 gereden, GRAAF! Ik moet tegen nummer 154 rijden, 'ne gast' op ne fluo Commecal die ik in Esneux ook al tegenkwam. Zij aan zij vlammen we naar beneden en wisselen we regelmatig van positie.

Voor special 2 moeten we weer een ferm stuk klimmen (wat wil je met 1300hm op 33km), de klim komt me bekend voor van jawel, solosride. Boven aangekomen komt ook de afdaling me bekend voor uit de solosride. Ik weet dat er niet ver in de afdaling een jump/drop ligt, eentje die ik met de XC hardtails nog nooit heb durven doen. Op de bewuste drop staat mijn voorganger Pino stil en ik moet vol in de remmen en neem hem op goed geluk dan maar tegen lage snelheid, maar het komt goed en we vlammen verder. Waar de solosride rechtdoor gaat draaien we nu links af en duiken een rotsige pad in die op een rivierbedding lijkt, wat verder loopt dit over in een of camber weide stuk om dan langs een stukje singletrack te finishen.

Special 3 start weer aan de top van een klim uit solosride, we duiken onder andere het wandelpad aan het uitkijkpuntje in om dan via een megasteil stuk door een bos aan de Ninglinspo te finishen. Straffe special, lang fysiek zwaar en daardoor wat moeilijker om de flow erin te houden.

Voor special 4 rijden we weer richting Ninglinspo, deze keer een flowy, high speed special.

Special 5 kondigt zich al aan en we moeten weer een stevig stuk klimmen, de hoogtemeters beginnen bij de meeste te wegen en velen staan te voet. Gilbert en mezelf geraken overal nog goed boven. Het is weer een snelle special zonder grote moeilijkheden (wel een spannende finish die in een beek dropt).

De klim naar special 6 kan echt wel tellen maar de beloning is groot. Langs heel steile tracks komen we in een oude steengroeve waar de rockgardens om elke hoek liggen, EPIC (zie foto hierboven)!

Na een kort wandelklimmetje komen we aan de start van special 7, de laatste van de dag. De zon is ondertussen doorgebroken en de sfeer is zomers. Na een klapke met de Plons over 29ers, banden en vorkskes droppen we voor we het weten over de trappen de speelplaats van de school binnen. We hebben het overleefd en het bier staat koud en de pasta is warm.

Een heerlijke dag op de fiets, echt genieten, prima organisatie, TOP!

Uitslagen hier: https://docs.google.com/file/d/0B3bNTe5ucN_cWEtMNVhxb1k4ZTQ/edit?pli=1

Fotos hier:http://www.flickr.com/photos/85121760@N03/sets/72157633247965154/

Strave details hier: http://app.strava.com/activities/48819996 en http://app.strava.com/activities/48791205

Met het oog op de komende Chemins du Soleil test ik nu deze afmonatge, het kan zijn dat ik de wielen nog wissel naar mijn lichtere set met Crest velgen ipv Flow en de bandenkeuze ligt ook nog niet helemaal vast.

Nu met voorderailleur en 36/24 vooraan, achteraan 11/36 met een X0 Type 2 Mid cage ipv de X9 Type 2 short.

70mm stuurpen ipv 50mm

Fris blauw stickertje van mijn lievelingsmerk:

Grip Tape op de controls

SANTA CRUZ BRONSON from santa cruz bikes on Vimeo.

Theo shreds the new Pyga 650b on Pinkbike

Ook te zien een long travel/enduro Trek 29er, maar daar liggen we niet van wakker.

Een 29er Lyrik zou een doorbraak kunnen betekenen van de 29ers voor het ruigere werk.

Ik heb mijn autos het liefst Duits of toch op zijn minst Europees maar hier zitten toch een paar pareltjes tussen:

Marco Fontana de coolste XC rider:

photo credits: Gary Perkin-Cape Epic-SPORTZPICS

Check dit mega-grave custom paint projectje, in mijn ogen de fiets van het jaar!

Fietske werd gemaakt om een goed doel in de aandacht te brengen. Paint door m-level.

Meer info: http://forum.mountainbike.be/viewtopic.php?f=28&t=114...

en ik kan er alleen maar mee instemmen...

http://bikemagic.com/gear/pyga-oneten.html

Verdict

If you ride and race UK gravity enduro events and are in it to win it then the Pyga will not disappoint. Nor will it if you are in it purely to ride at the weekend for fun. No exaggeration here, it is the fastest trail centre bike I’ve ridden to date, with a solid feeling suspension system and bang on geometry to boot. Everything I asked our Pyga to do, it did. It jumped, manualed, took me around turns faster (by 2mph remember) than ever before and never once got me into trouble due to fatigue or rider error.

After a final hard day’s riding (both up and down), when I finally got back to the van to go home, I actually patted the Pyga on the top tube and said, “That’ll do pet, that’ll do”.

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover, na lang wachten, de Enduro van Esneux. De eerste enduro uit de Easyphone reeks en meteen ook mijn eerste enduro ever.

Na de recente sneeuwval en de vrieskoude trok ik toch met enige twijfel naar het Luikse. Schrik voor sneeuw en ijs op het parcours en vrieskoude bij het wachten aan de startplaatsen. Een tripje op en af naar Chicago had de vorm al helemaal doen kelderen dus die verwachtingen waren al niet al te hoog.

Onderweg naar Luik en Esneux werd het al duidelijk dat er geen sneeuw meer lag, de thermometer van de auto gaf een mooie 5°C aan. Dus dooi en dus ook veel modder, nice...

Op de parking kom ik dmx nog tegen (nee niet de rapper) en samen vertrekken we voor ons eerste enduro-avontuur.

De inschrijving bestaat uit een easy-up geplaceerd in het bos. Om 9.30 vertrekken we en groupe naar de start van de eerste special stage, best een pittig klimmetje en eentje dat we in totaal 6 keer mochten doen (vandaar de respectabele 690hm op een dikke 17km).

Verder is het format simpel. Elke 15 seconden start er een renner, je start op nummer en zodra er 'top' geroepen wordt start je en geef je het beste van jezelf. Het grave is dat je dus soms met het zwart voor de ogen en een razende hartslag plots aan een technisch stukje in de trail moet beginnen.

Na de 2de special blijkt ook dat het niet altijd naar beneden gaat, een venijnig knikje test de benen en de klimtechniek. Hier kan ik mijn XC/singlespeed background goed gebruiken en op dit ene klimmetje van 40m maak ik 3 plaatsen goed. Later op de dag zullen we dit nog een keer doen.

Verder herinner ik me vooral een mooie track over een kammetje met natte rotsen en wat grotere hoogteverschillen dit stuk mochten we gelukkig ook 2 keer doen.

Verder had de organisatie alles zo uitgezet dat ze door het combineren van stukjes uit de specials steeds weer leuke tracks hadden. Voor mezelf leuk omdat je zo de vooruitgang op technisch gebied en de achteruitgang op fysiek gebied goed kon opvolgen.

Al bij al een geslaagde dag en zeker voor herhaling vatbaar. Blijkbaar was dit een van de lichtere enduros in België en ik kan niet wachten op het betere werk.

fietske van Martin Maes, zoon van de organisator en pro bij GT Atherton: http://athertonracing.co.uk/martin/

Meer fotos vind je hier:

https://picasaweb.google.com/unkreativ.net/EasyphoneEnduroEsneux#

https://plus.google.com/photos/110515558750480018606/albums/5856399227071320305

https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/EnduroEsneux2013

Deze komt onder andere langs de Ninglinspo! Thrills guaranteed: http://randobang.blogspot.be/p/enduro-de-lambleve.html

Ik ben ondertussen ingeschreven voor dit event. Net als voor de Patric Maes van 26 mei in La Roche en die van nu zondag in Esneux.

Lil Shredder - Duthie Hill - More Mountain Bike Videos

http://vimeo.com/61547031

 De enduro MTB sport is in in volle opmars zowel wereldwijd als ook in België.

Dit jaar zijn er alvast 2 organisaties die enduro wedstrijden aanbieden in België:

http://www.vtt-patricmaes.be/

 http://www.enduro-mtb.be/

Zelf ben ik al ingeschreven op de wedstrijden van 17 maart en 26 mei.

Niner is met een nieuw frame bezig. Alles wijst op een stalen all mountain hardtail (29er) aangezien de 'gewone' stalen hardtail de SIR9 al een upgrade kreeg.

- 44mm stuurbuis voor tapered vorken

- kabelloop voor Rock Shox Reverb stealth

- afneembare voorderailleur bevestiging

- steeknaaf achteraan

- zeer korte achtervork

Allemaal zeer vergelijkbaar met de Kona Honzo:

House of the Big Wheel Part 1: Honzo and Satori from Kona Bikes on Vimeo.

Afgelopen zondag. Afdalingske met lekker wat wortels, aan de voet een haakse bocht naar links.

Met volle snelheid duik ik de afdaling in. Net voor ik wil insturen begin ik te remmen. Plots merk ik dat de achterrem niks doet. Ik voel wat gerammel en kan de remhendel tot tegen het stuur trekken. Dan maar vol in de voorrem en ik kom nog deftig tot stilstand.

Ik bekijk de situatie. De remschijf staat nog vast, de remklauw ook. Dan zie ik dat er een remblok minder in de klauw zit en dat de andere opgeschoven is. De borgpen van de remblokken is nergens te bespeuren (toen drong het tot me door dat ik de veiligheidsclip niet op de pen gestoken had bij de laatste ontluchting eerder op de week).

Ief gaat nog op zoek naar de borgpen, maar vind uiteindelijk niks. Terwijl Ief zoekt kijk ik eens of ik niks op zak heb om het euvel te repareren. Uiteindelijk weet ik het probleem op te lossen met een veiligheidsspeld en een stukje hout. MacGyver zou trots zijn!

Thuis aangekomen heb ik dan meteen een nieuwe borgpen gestoken en heb ik een reservepen in mijn reparatiesetje gestoken.

Shaun Palmer "The Miserable Champion" Full Mountain Bike Segment from Chainsaw Productions from Chainsaw Productions on Vimeo.

Hoe cool is dit een bike (een grave bike dan nog) die alle wielmaten aankan.

26", 27.5", 29" maakt niet uit met enkele aanpassingen kan dit frame alles aan.

De aanpassing gebeurt door andere dropouts, een andere demper (korter) en een andere link voor de demper.

De veerweg voor de 29er is 140mm, voor de 26 en 27.5 is het 160mm. Helemaal juist dus voor aggresief en enduro gebruik.

Daarnaast ziet het er allemaal ook nog eens lekker strak en 'purposeful' uit. Mooi!

Meer info:

http://www.chopmtb.com/2012/10/03/check-out-the-new-black...

http://www.blackmarketbikes.com/index.php?option=com_blac...

Pyga komt nu ook met een 650B hardtail nadat ze eerst een 29er fully (Oneten29, die ik heb) en 650B fully uitgebracht hebben (Onetwenty650).

Verwisselbare dropouts dus misschien ooit ook een singlespeed optie...?

Op zaterdag 16/02/2013 organiseren wij, XC Bikers vzw, onze eerste 2dehands fietsbeurs. Wij bieden kopers en verkopers van fietsen en fietsonderdelen een forum aan om elkaar te ontmoeten.

Wij willen een alternatief bieden aan mensen die de weg niet vinden naar internetsites of andere electronische marktplaatsen. Aan mannen en vrouwen die hun kelder of knutselruimte willen opruimen en kopers zoeken voor hun herbruikbaar materiaal. Aan dromers die op deze manier hun budget willen optrekken in hun zoektocht naar een nog mooiere en betere fiets. Zowel race als mtb, cross en BMX-liefhebbers kunnen hun plaatsje reserveren (voor verkoop) op onze beurs of kunnen hun gading vinden in het aanbod van hun fietscollegas.

Bijpraten kan bij een heerlijk biertje of een glaasje fris.

Op vrijdag was de fiets klaar (de remmen moest ik even van mijn singlespeed nemen). Een tweede wielset met Hope naven en Notubes ZTR Flow velgen werd opgebouwd met Ardent 2.4 banden. Deze set zal dienen voor het stevige werk. Daarnaast is er ook nog een set met Hope naven en Crest velgen geschoeid met Ikon 2.2 banden.

Vandaag was het dan zover, de eerste rit op de Pyga OneTen29, het idee was om naar de Ferme Libert te trekken om daar de fiets een dagje lang af te stellen. Maar sneeuw in het oosten en zuiden van het land besliste daar anders over. Stef en ikzelf trokken dan maar de Kempense bossen in. Het was koud maar goed te doen, de zon was van de partij en er stond geen wind. De paden lagen er nog redelijk droog bij.

De eerste lus op het ATB Cross parcours in Ravels viel wat tegen, de bike voelde nogal log aan. Maar na een kleine pauze en een andere rijstijl werd het gevoel heel wat beter. Het was ook wel duidelijk dat de zwaardere wielen en dito banden hun tol eisen op een parcours met constante snelheids- en richtingswissels. Maar de hoeveelheid grip was dan wel weer fenomenaal en heel wat bochten konden zonder remmen genomen worden.

De remmen (of rembevestiging) van de Pyga zijn een heet discussietopic op de diverse fora. Ik kan na deze korte rit alleen maar bevestigen dat er geen enkel negatief effect van de remwerking op de vering is of omgekeerd. Het werkt gewoon, onopvallend en efficient.

Wat ook al vanaf de eerste ronde opviel is dat deze fiets zich makkelijk in de lucht laat heffen en zich daar ook goed voelt. Dat belooft voor de bike parks en serieuze trials.

Dus de eerste conclusies:

- voor de kempen lijken de lichtere wielen beter geschikt

- fiets laat zich goed door de bocht drukken, druk op de pedalen in de bocht doet de fiets in zijn vering zetten en de grip verhogen

- jumpen, manuals, heerlijk

- verstelbare zadelpen is echt leuk en bevordert speels rijden

- een stuur van 785mm breedte went al na 20 minuten

- grote zware wielen kunnen wel wat extra remkracht gebruiken (hope M4 onderweg)

- hopelijk kunnen we snel naar de ardennen voor een echte test en deftig afstelwerk

Naast de nieuwe bike was dit ook mijn eerste rit met kniebeschermers (gewoon om te testen/wennen). Recent kocht ik de Sweet protection bear suit een zeer degelijke en goed afgewerkte set. Ze blijven op de blote huid perfect zitten door neopreen inzetstukken. Vandaag droeg ik ze over een beenstuk en dan schuiven ze een beetje weg. Maar het wegschuiven was niet hinderlijk en de trapbeweging wordt niet gehinderd.

Voor mijn nieuwe bike heb ik een verbeterde versie (door het toevoegen van een stukje schuimrubber) van de velcro chainstay protector gemaakt.

Eerst werd een laagje schuimrubber aangebracht, dit moet dienen als schok en geluidsdemper voor de ketting die op de liggende achtervork slaat. Het werd met dubbelzijdige kleefband aangebracht.

Daarna werd de zelfklevende velcro (enkel de zachte lussen, verkrijgbaar bij oa Veritas) op maat gesneden en op de ontvette achtervork aangebracht. Met behulp van kabelbinders wordt alles goed op zijn plaats gehouden zodat de lijm een nachtje kan rusten voor een ideale hechting.

Na een nachtje rusten heb je dan een cleane, stille en slijtvaste chainstay protector:

110mm veerweg, 29er wielen