17-06-09

Seizoensdoel 2: Nationalpark Marathon (CH)

Na een periode van rust na de Chemins du Soleil werd het tijd voor seizoensdoel nr 2, kwestie van niet stil te vallen (zoals vorg jaar).

Op aangeven van Ief werd het de Nationalpark Bike Marathon in het mooie Scuol, Zwitserland. Klik op de foto voor alle informatie.

bike_nationalpark_marathon_9026

 

De route gaat over 136km en meer dan 4000 positive hoogtemeters moeten overwonnen worden. In 2007 won Christoph Sauser hier zijn eerste marathon in de trui van wereldkampioen (die hij behaalde in Verviers). Het parcours loopt door het zwitserse Nationalpark, vertrekt in het pitoreske Scuol en ongeveer halfweg doorkruist het Livigno. Plaatsen waar ik als helper in de 2006 Transalp danig van onder de indruk was. Prachtig natuurschoon met een hoog alpien karakter.

Als eerste tussenstap in de voorbereiding zal ik de Chrono in Bolland rijden om daarna in de Jura het klimwerk aan te scherpen.

11:41 | Commentaren (0)

08-06-09

Chemins du soleil 2009, volledig verslag

Chemins Du Soleil, dag 0, maandag 18 mei, vertrek naar Luc-En-Diois (Fr)

Vanmorgen liep de wekker weer vroeg af, om 06.00u vertrekken we met z'n vieren verdeeld over 2 autos naar Luc in de Drome.

Dit jaar neemt de Elite versie (Wedstrijd) van de Chemins Du Soleil zijn start in Luc-En-Diois, voor de Rando (toertocht) is het de aankomstplaats van de eerste etappe en start van de tweede.

Na een vlotte rit komen we in het zonnige Luc aan en nemen een plaats op de Camping communal.

Al snel worden de tenten recht gezet en onze infrastructuur (met koelkast en senseo) geinstalleerd. Daarna doen we nog rustig boodschappen in Die.

Na het avondeten kruipen we in onze nest, morgen willen we al een deel van het parcours verkennen.

Chemins Du Soleil, dag 1, dinsdag 19 mei, parcoursverkenning 1

Bij het ontwaken merken we al meteen dat het een prachtige dag zal worden, de lucht is blauw, de zon straalt.

We nemen een uitgebreid ontbijt, rusten wat uit, hangen wat rond en doen nog wat boodschappen. Ief (Elite, XC Biker), Bart (soigneur en XC Biker) en Wim (Rando, Slijkdabber) lopen bij het winkelen een van de voorzitters van de organisatie tegen het lijf. De man is tevreden dat er al deelnemers ter plaatse zijn en schiet een foto voor de plaatselijke krant.

Na de lunch beslissen we om de eerste helft van de Elite etappe Luc -> Lus te rijden.

Bij het begin van de verkenning merken we al meteen dat het weer een pittige editie zal worden. Vanaf de eerste meters begint het parcours te klimmen, in de klim zitten meteen een paar steile stroken die al heel wat deelnemers te voet zullen zetten. In de tweede klim krijgt onze soigneur af te rekenen met krampen en merken we dat zijn zadel veel te hoog staat. Aan een open haarspeldbocht met een prachtig uitzicht zetten we zijn zadel op de juiste hoogte en rijden dan weer rustig verder. Boven aan de klim wacht ons een heerlijke beloning. Een blijkbaar eindeloze singletrack die eerst met de hoogtelijnen mee loopt tot aan het beruchte tunneltje. Deze track kennen we nog van de editie 2007, toen grotendeels stapvoets vandaag heerlijk surfend over de glooiingen, heerlijk. Na de tunnel verloopt het parcours eerder haaks op de hoogtelijnen en worden de haarspeldbochten wel zeer scherp, af en toe moeten we toch even afstappen.

We verkennen het parcours tot in Les Gallands en besluiten daar gezien het late uur om terug te keren naar de camping. We besluiten om over een 'kleine col' naar Chatillon te rijden (gekend van vorig jaar). De klim naar de col is echter steil en moet te voet gedaan worden, gevloek en gezaag stijgt op uit de gelederen, zelf trek ik het me niet aan, de beloning na dit werk kan alleen maar groot zijn. En ja, ik had gelijk, de afdaling naar Chatillon is ongemeen lekker, singletrack, zachte bosgrond met veel grip, dan weer stenen, wortels,...

Vanuit Chatillon rijden we over de weg terug naar Luc.

Conclusies na deel 1:

- de warmte zal een belangrijke factor worden

- de eerste kleine klim is al meteen een sleutelpunt

- de singletracks zijn weer de moeite

Chemins Du Soleil, dag 2, woensdag 20 mei, parcoursverkenning 2

Weer een mooie dag, het eerste deel van de dag leven we als god in Frankrijk.

Na de middag trekken we er weer op uit om het parcours verder te verkennen. Bart brengt ons met de auto tot in Boulc, dit dorpje ligt ongeveer halfweg het parcours, we zullen er in de wedstrijd al 2 grote beklimmingen gedaan hebben. Vanuit Bould gaat het meteen op een genadeloze 'geitenpad' steil omhoog, met de fiets in de hand kruipen we naar boven, de zon staat pal op de bergflank en de hitte is bijna ondraagelijk, dat wordt nog leuk tijdens de wedstrijd. Na de klim rijden we een piste op die geleidelijk klimt tot de Col De Boulc en de Col De Lus, allemaal brede weg, asfalt, niks moeilijk, niks leuk, het valt wat tegen.

Na de Col De Lus valt het dan weer goed mee, een singletrack brengt ons helemaal tot in het dal waar Lus ligt. Twee keer moeten we over een met sneeuw gevulde inham klauteren, bijna beneden vinden we een strook waar er blijkbaar een aardverschuiving geweest is. Er tekenen zich twee lijnen naar beneden af, een langs links en een langs rechts. Wim probeert de rechtse route ik de linkse. Ief wacht boven tot de beste keuze gekend is. Op de linkse route ben ik nog geen vijf meter weg of ik vlieg abrupt over de kop. Ik kom redelijk hard op mijn rug neer en rol meteen door. Mijn voorwiel was weggezakt in de modder en er blijven steken. Ik raap mezelf en mijn fiets weer bijeen en neem de rechtse route naar beneden (dus in de wedstrijd, zeker rechts houden). Beneden aangekomen wacht Bart ons op. We spreken af in het centrum van Lus om er ene te pakken. Nadat we de oprit van een brugje over een riviertje aanpassen zodat je er vlot met de fiets op kan rijden (anders was het afstappen) rijden we via een singletrack Lus-la-croix-haute binnen en genieten er van een lekkere cola.

Na het avondeten beginnen we te wachten want de rest van onze support crew zou aankomen. Stef (Rando, Rennsport) en Jos, Griet, Joris, Julie, Kristel en Pebbles zullen vannacht aankomen in Luc.

Chemins Du Soleil, dag 3, donderdag 21 mei, rust en losrijden

We zijn nu compleet en dat wil zeggen dat we 's morgens met heel wat volk aan tafel zitten, gezellig.

Stef wil gaan rijden/spelen en dus kiezen we ervoor om naar de Saut-de-la-Drome te gaan. De begeleiders met de auto, de bikers met de fiets. We rijden wat rond over de rotsformaties, nemen wat fotos en zoeken nog wat singletrack.

Na een terrasje nemen we het wandelpad naar Luc om terug naar de camping te rijden. Leuk padje en ideaal om de afstelling van de fietsen nog eens te testen. Deze pad maakt het voor mij helemaal duidelijk dat ik mijn voorste Racing Ralph band toch beter vervang door een iets struizere Nobby Nic (die Griet meegebracht had).

Na de rit rusten we uit op de camping en loopt iedereen zijn fiets na. Ik vervang mijn voorste band door de Nobby Nic. Ondertussen zijn er heel wat meer bikers op de camping.

'S avonds vertrekken Stef, Wim en Jos naar Dieulefit, de startplaats van hun eerste rit.

Ik ondervind regelmatig toch wel last aan mijn rug en mijn onderste rib achteraan lijkt gekneusd, resultaat van de crash van gisteren, stillekes hopen dat het beter wordt.

Chemins Du Soleil, dag 4, vrijdag 22 mei, rust voor de Elite, afzien voor de Rando

Vandaag vertrekken Stef en Wim voor hun eerste rit, een lange etappe van Dieulefit naar Luc. Voor Ief en mij is het vandaag een rustdag, in de voormiddag gaan we nog even rondrijden. Een lus op asfalt en langs de Saut-de-la-drome en de wandelpad van gisteren terug. Op de wandelpad schiet ik te snel een bocht in, ik grijp nog naar mijn rem maar mijn voorwiel schuift over de wortels naast het pad. Nogmaals wordt ik van mijn fiets geworpen. Reden: bandenspanning te hoog. Goed dat we dat vandaag nog even testen en niet morgen. Buiten wat schaafwondes is er niks aan de hand.

Na de middag begint het wachten op de deelnemers van de Rando, de camping staat nu bijna helemaal vol. Wim komt bij de eerste deelnemers aan, hij vertelt over een verzengende hitte en een loodzwaar parcours. Op Stef is het dan nog een hele tijd wachten. Hij heeft amper kunnen trainen (verbouwingen aan zijn huis) en is naar hier gekomen puur voor het parcours en vooral de afdalingen. Hij komt redelijk 'choco' binnen en heeft heel wat krampen gehad.

De dag hebben we verder gevuld met rusten, eten, fietsen poetsen en nog eens nakijken, koersgerief voor de eerste elite rit van morgen klaar leggen en natuurlijk wat rondlopen op de parking en goeiendag gaan zeggen bij de andere (vele) Belgen.

Mentaal zijn Ief en ik er meer dan ooit klaar voor. We hebben het parcours deels verkend, hebben een betere voorbereiding dan vorig jaar achter de rug, de stage in de Luberon heeft ook heel wat vruchten afgeleverd,... Onze Scott Sparks zijn de ideale fietsen voor dit parcours, met lichte gewicht gaan ze goed bergop en de vering gekoppeld aan de vlotte geometrie zorgen voor een speelse fiets bergaf.

Chemins Du Soleil, dag 5, zaterdag 23 mei, D-DAY

Het is zover, vandaag start onze tweede Chemins Du Soleil in de Elite klasse, de boog staat gespannen, de spieren ook. Onze ambitie is duidelijk, na onze 14e plaats van vorig jaar willen we nu top 10.

We zijn er klaar voor, we weten wat er in deze etappe op ons afkomt (na de verkenningen), het startsein valt en ik zie Ief meteen naar voor opschuiven en als eerste de klim op draaien. Zelf probeer ik me te handhaven om goed door de eerste vernauwing van het parcours te komen en zonder voet aan de grond te hoeven zetten boven te komen. Ief zakt wat af en we verliezen elkaar niet uit het oog.

Ondertussen voel ik dat ik iets te snel gestart ben, maar ik zet door. Tot in Boulc verloopt alles nog redelijk goed, we kunnen ons afscheiden van de achtervolgers en rijden in de top 10. Na de geitenpad van Boulc volgt er echter een verrassing, in plaats van de piste te volgen draait het parcours links omhoog een steile singletrack in. Meteen ook betaal ik de rekening voor de te snelle start en ik krijg het moeilijk. Het wordt een mentale strijd om er toch een deftig tempo in te houden. Ik trek me terug in mezelf en zeg bijna geen woord meer tegen Ief, constant spreek ik mezelf moed in en blijf herhalen dat ik niet mag breken. We worden genadeloos gepasseerd...Het parcours is ook helemaal niet meer zoals in de verkenning, het is allerminst saai, van brede wegen en asfalt geen sprake.

Na de bevoorrading in Glandage blijft het moeilijk gaan, ik weet dat het nog 1 klim is. Maar de aanloop van de klim is onregelmatig en ik krijg geen ritme in mijn klimwerk. Ief zit schijnbaar super en kan me af en toe een duwtje geven. Naar het einde toe neemt de klim terug een stabiel stijgingspercentage aan en kan ik terug een haalbaar ritme vinden. Na een laatste stukje te voet vlak voor de top beginnen we aan de afdaling.

De verkenning doet zijn werk en we kunnen vlot dalen. De laatste singletrack klim tot in Lus wordt afgewerkt en we rijden in de top tien binnen. Aan de finish niemand van onze supporters, ze hadden ons zo snel niet verwacht.

Blij dat we binnen zijn, maar ik zit er door, leeg, kapot. De zin om verder te doen is met momenten ver te zoeken. Ik eet met tegenzin een Powerbar proteinereep en drink veel water om het herstel te helpen. Met mijn ipod kruip ik in de tent en doe al snel mijn ogen dicht, ik val in een diepe slaap. Na mijn dutje ben ik nog altijd lusteloos, nog meer rusten is de boodschap. Dus ik rust en luister nog wat muziek. Ik probeer aan niks te denken doe er alles aan om er weer bovenop te komen. Tegen het avondeten aan begin ik aan mijn fiets, proper maken en nakijken. Ik monteer ook andere tandwielen zodat ik wat meer overschot heb in de beklimmingen, als extra verzekering.

Met het werken aan de fiets kom ik er weer door en de goesting is ook weer terug. Klaar om in rechte lijn naar de nachtrit te gaan.

Chemins Du Soliel, dag 5,5 zaterdag 23 mei, Nachtetappe.

21.00u Lus-La-Croix-Haute, dorpsplein. Een massa bikers staat klaar om aan de nachtrit te beginnen. Een blik op de kaart zegt ons genoeg, het wordt weer straffe kost. We hebben het parcours niet verkend, vooral omdat het pas laattijdig vrijgegeven wordt en dus te dicht bij de wedstrijd valt dat je deze kan rijden. Maar ook omdat het er 's nachts allemaal anders uitziet. De eerste klim kennen we nog van onze deelname aan de Rando van 2007. Onze supporters staan ons bij tot aan de start en we hebben er allebei veel zin in. De nachtrit is een van de hoofdredenen waarom we meedoen. Met onze Niterider TriNewt lampen zijn we goed uitgerust om de paden te verlichten. De start wordt gegeven en op een beschaafde manier, onder luid gejuich van de omstaanders verlaat het peloton het dorpje, op weg naar het onbekende.

De eerste klim verloopt vlot en na de daaropvolgende afdaling zitten we samen met twee andere ploegen. Hevige fransmannen die beginnen roepen dat ze voorbij moeten bij het minste dat je het wat rustiger doet bergaf, maar die evengoed serieus taffelen als het bergop wat moeilijker gaat. Een hoop zenuwachtig gedoe om niks want later laten we ze gewoon achter.

Het middenstuk van de etappe is brutaal, lange stukken te voet langs onnoemelijk diepe afgronden en laaghangende takken waarachter je makkelijk met je helmlamp kan blijven hangen.

Het laatste stuk is een langgerekte klim die eerst op asfalt begint, een echt 'belgen stuk', hier draaien we de kraan open en laten de twee andere ploegen voorgoed achter.

De afdaling terug naar Lus is technisch en in het donker zeker geen 'walk in the parc'. De laatste kilometers lopen over asfalt en we vliegen Lus binnen. Griet en de Pebbles staan we op te wachten samen met Bart en Jos.

Ik voel me ondertussen helemaal herboren en heb er weer helemaal zin in. Snel naar de camping om te douchen en dan onder de wol te kruipen voor 3 uurtjes slaap. Voor ik in mijn slaapzak kruip eet ik nog een Powerbar proteinereep voor een goed herstel. Terwijl wij liggen te maffen poetst Bart onze fietsen, fantastisch want er is niks leuker dan met een propere fiets te starten.

Chemins Du Soleil, dag 6, zondag 25 mei, the final stage.

Om 05.00u gaat de wekker, ik sta op, ben nog wat suf maar toch wakker en fit. Het enigste probleem is dat ik niet echt honger heb, Ief en Wim blijkbaar ook niet. We slaan een eitje in de pan en eten er een stukje brood bij, meer krijg ik niet binnen. Ik besluit om de reserves dan maar in het begin van de race op de fiets aan te vullen.

Net als vorig jaar zijn we maar weer net op tijd aan de start. De start wordt gegeven en we bollen met zijn allen aan een rustig tempo de vallei naar de Col de Tours in.

Zodra de klim echt begint trekt het peloton wat uiteen, voor de eerste keer vandaag kruisen we de reevax-boys www.reevax.be . Als we boven op de col aankomen hangen we in vierde positie, maar er zijn heel wat ploegen in 'hot pursuit'. In de afdaling pits ik met mijn voorband naast een rotsblok en verlies wat lucht, tijdens het oppompen komen de reevaxers weer voorbij.

In de afdaling gaan wij hen weer voorbij en door nog twee lekke banden in het verloop van de dag spelen we heel de dag haasje over met reevax.

De etappe is weer van een hoge kwaliteit, mooie paden, prachtige uitzichten (nu al echt alpien van karakter). Op het einde moeten we nog een paar keer onze fiets dragen en ondertussen voelen mijn schouder slap en helemaal leeg, gelukkig is het de laatste rit. Nadat we onze schoenen nog eens goed nat maken bij het doorkruisen van een riviertje bollen we over een asfaltklim de Oxy Bayard binnen, op de golfcourse staat de finish boog en moe maar voldaan chippen we de laatste keer om onze aankomst te bevestigen.

Het is goed geweest, met een frisse cola zet ik me neer op het gras. We wachten nog op Wim (Stef is vandaag niet gestart en al op weg naar Belgie, hij moet maandag weer les geven) en rijden dan naar de camping om te douchen en te eten. We vragen ons heel de tijd af hoeveelst we nu geeindigd zijn, maar er is nergens een uitslag, enkel het podium is gekend. We blijven dus in het ongewisse of we wel onze top 10 bereikt hebben.

Chemins Du Soleil, dag 7, maandag 25 mei, terug naar de stille kempen

Om acht uur 's morgens zetten we koers naar het noorden, naar de stille kempen. Het grootste deel van de rit breng ik slapende door. Mijn ribben doen pijn als ik diep inadem (toch iets gekneusd, verrokken). Onderweg vernemen we via sms dat we een 9de plaats in het classement provisoire hebben.

Definitieve uitslag: http://raid-vtt.fr/docs/fr/actualites/Raid%20VTT%202009%2...

De Chemins zit er weer op, het was weer een 'grellig' avontuur en hebben er vol van genoten.

Ook een dikke bedankt aan onze supporters/begeleiders voor het gezelschap, eten maken, fietsen poetsen,...

Het verslag van Ief vind je hier: http://xcbikers.be/index.php?page=competitie

Het verslag van Reevax hier: http://reevax.be/nl/wedstrijden/2009/cds/verslag.htm

 

Fotos:

http://pagesperso-orange.fr/lpascale.photo/

http://www.accessimage.net/galleries/event01/index_gap09....

Chemins Du Soleil, the aftermath, zondag 31 mei, Mazy/Gembloux

Een week na de Chemins komt de drang op terug te biken al weer sterk opzetten. Ief vraagt of ik mee ga koersen in Mazy, een chrono over 65km.

Bij het krieken van de dag rijden we naar Mazy en schrijven ons in voor de chrono. De start wordt gegeven en iedereen start alsof hij springbonen gegeten heeft. Ik beslis om de handrem op te trekken (geen herhaling van mijn eerste dag op de chemins). Ik zie Ief voor de laatste keer in de tweede bocht en zoek mijn eigen tempo. Ik rijd mijn koers op de tactiek Bart Wellens, traag starten en dan beginnen aan een inhaalrace. Een voor een pik ik coureurs op en iedereen die ik passeer kan mijn tempo niet houden. Onderweg voel ik / weet ik dat Ief hier heel goed gaat rijden en zelfs kan winnen.

Als ik na 68km de finishlijn kruis zie ik Ief staan en hij gebaard dat hij de eerste plaats heeft, winst dus. Mooi zo.

Zelf weet ik niet op welke plek ik eindig, ik denk ergens rond de 25ste plek (als de uitslag enkele dagen later bekend is blijkt dat ik 14e ben).

Na een ijskoude douche volgt het podium en Ief neemt een dikke beker en een enveloppe met een mooie som aan prijzengeld.

Uitslag: http://www.mazysfunbikers.be/classement.php?anchrono=2009

Over twee weken staan we weer eens aan de start van een wedstrijd, een klassieker in Belgie: Raid des Hautes Fagnes in Malmedy www.rdhf.be

15:29 | Commentaren (2)

04-06-09

Nieuwe achterdemper voor de Spark

Niet helemaal tevreden met de Scott Nude TC demper voor de achtervering van mijn Spark heb ik besloten om de demper te vervangen.

 

Doordat er geen platform demping op de Scott demper zit heeft deze de neiging om wat te wippen bij het trappen. De hoeveelheid beschikbare veerweg kan je regelen met de tracloc hendel aan het stuur. Maar dan moet je er wel aandenken om alle beschikbare veerweg vrij te geven bij het afdalen en terug te reduceren bij het klimmen of de vlakke stukken. De lock-out functie gebruik ik nooit (ook omdat ze soms de dienst weigert).

Afgelopen weekend heb ik dan even getest met een Fox RP3 demper (geleend uit de Turner van Stef) en was meteen onder de indruk van deze demper. Geen wippen bij het trappen, geen gedoe met hendels en een lekker gevoel over heel de veerweg.

Fox biedt de RP3 niet meer aan maar wel de vergelijkbare RP23, zowat de standaard in de markt. Bij mijn zoektocht naar deze demper op het internet viel de prijs me toch wel tegen.

Na enkele dagen nadenken en verder onderzoek kwam de Rock Shox Monarch 4.2 boven water. Deze heeft zeer veel instelbare eigenschappen, is licht van gewicht, kwalitatief in orde en meer dan 150 Euro goedkoper dan de RP23.

decoration

Deze demper heb ik nu besteld bij www.bike-components.de

Meer informatie kan je vinden op:

http://www.cyclingnews.com/tech.php?id=tech/2008/reviews/SID_monarch_dec08

http://www.sram.com/_media/techdocs/08%20User%20Manual%20-%20Monarch.pdf

15:29 | Commentaren (1)