20-04-10

Kellerwald Bike Marathon 2010

Dit weekend was het dan eindelijk zover, heet eerste doel van het seizoen 2010: Kellerwald Bike Marathon.

Met de XCBikers boekten we ons vaste hotel Steller weer helemaal vol. 8 XC Bikers zouden zondag aan de start verschijnen.
Wij vertrokken vrijdag na de middag al naar 'den Duits' om er na heel wat files en een gezellige pause rond 19u aan te komen. Na het proeven van de lokale asperge-oogst kropen we onder de wol.
Zaterdag begonnen we met een wandeling rond Gilserberg. Na een picnic in de zon begonnen we aan de verkenning van het parcours.

Al snel werd duidelijk dat ik met 32x18 het juiste verzet gekozen had voor de singlespeed. Het klimmen ging goed en het gaf me meteen genoeg vertrouwen om met een gerust hart aan de start te komen. Tijdens de verkenning merkte ik ook dat het met de Niner ondanks de vaste vork maar dankzij de grote wielen ook heel gemakkelijk afdalen was. Het parcours lag er zo goed als poederdroog bij, een garantie voor een snelle wedstrijd.
Voor het avondeten had de hotelbaas voor ons een zaaltje apart gereserveerd waar we rustig onze glycogeenreserves konden aanvullen.

Zondagochtend, race day. De zon schijnt maar de ochtend is nog fris, de autos zitten onder een dun laagje ijs. Maar iedereen voelt dat het een goede dag zal worden. De meisjes en de kids vertrekken naar hun supporter/bevoorradingspunt en wij begeven ons naar de start. Ief en Wim vatten vooraan post om zo meteen goed mee te zijn voor hun 120km. Samen met de Stekke vat ik post net achter de subtop. Na een nerveus rondje langs en door het dorp vertrekken we voor 2 rondes of 80km. Het doel voor mezelf: onder de 4u finishen.
In de snelle start op asfalt kan ik op mijn singlespeed natuurlijk niet volgen en langs alle kanten schieten bikers voorbij.
Tot we aan de eerste klim komen en de miserie kan beginnen. Trage groepjes die heel de weg innemen waar ik me op de singlespeed met mijn brede stuur doorheen moet wringen. Hierdoor kan ik niet echt mijn tempo rijden en verlies ik al veel tijd. Nog voor de top van de klim heb ik alle clubgenoten die de 80km rijden al ingehaald. In de afdaling bind ik meteen de strijd aan met een andere singlespeeder die er op de volgende klim genadeloos af moet. Aan onze eigen bevoorrading gooi ik mijn windvestje weg, maar ik vergeet een drikbus achter te laten (om deze dan volgende keer gevuld aan te nemen). De rest van de ronde werk ik aan een constant tempo af. Halfweg de ronde kan ik profiteren van een sympathieke deelnemer die me zijn wiel aanbiedt om zo te slipstreamen in de afdaling. Ondertussen rijd ik ook haasje-over met Jef Dams ( http://www.jefdams.be/ ) die op een rustig tempo onderweg is (met de begrenzer op vanwege overtraining). Op het einde van ronde twee krijg ik een singlespeeder in het oog (in mijn naiviteit denk ik dat dit nummer 1 of 2 is), maar ik kan hem net niet pakken voor de laatste klim. Het parcours gaat dan verder doorheen de velden over lichtglooiend terrein. Ik trap me helemaal de pleuris (verzet te licht voor dit werk) tot er weer een sympathieke duister overkomt die met een knikje laat weten dat ik zijn wiel moet pakken. In zijn slipstream vliegen we naar de finish waar ik de ander singlespeeder kan passeren. De eerste rond werkte ik af in 2u rond.
Ronde 2 begint met een verderzetting door de velden, niet zo leuk op de singlespeed maar al snel kunnen we weer beginnen klimmen. Het blijft goed gaan en op de klimmetjes drijf ik mijn tempo op. Aan onze bevoorrading zien ze me niet komen en moet ik afstappen en een bus van Ief 'pikken'.

decoration

Aan hetzelfde constante tempo rijd ik door, alles gaat goed tot in de eerste technische afdaling. Een rijder voor me gaat neer in de modder en tegen dik 40 km/u kan ik niets anders doen dan zijn fiets aantikken en erbij gaan liggen. Ik rol netjes door, sta terug op, pak mijn Niner en rij door. Tot ik merk dat mijn knie wel erg dik wordt en er een dikke stroom bloed uitkomt. Maar dankzij de adrenaline voel ik niks en heb ik er geen last van. Op de laatste steile knik voel ik dan toch de krampen opkomen wanneer ik aan mijn pedalen trek. Ik besluit iets vroeger af te stappen (het plan was om de klim volledig te rijden omdat het daarna enkle nog bergaf is). Het laatste stuk kan ik toch nog rijden en ik duik de afdaling in om na 3u47 minuten te finishen. Eerste XC Biker op de 80km, 46ste in mijn leeftijdsklasse en 113de algemeen. Netjes onder de vooropgestelde 4 uur. Hoeveelste singlespeeder ik ben weet ik nog steeds niet (geen singlespeed klassement beschikbaar ondanks officieus Duits Kampioenschap singlespeed marathon).
Een beetje verdwaasd dool ik wat rond aan de finish, ik eet wat, drink wat en bel Griet op (die net een laatse bus aan Ief gegeven heeft). Ik passeer langs de EHBO post en krijg de opdracht om eerst te douchen alvorens de wonde te laten verzorgen.
Na een frisse douche ga ik terug langs het Rode Kruis, ze willen we naar het hospitaal sturen om de wonde te laten hechten. Ik argumenteer dat dat niet nodig is en stel voor de wonde dicht te kleven. Ze gaan ermee akkoord maar vinden geen steri-strips om dit te doen. Dan maar een gewoon verband erop. Na een vlotte autorit en een lekkere Burger King komen we weer in ons eigen huisje aan om lekker in ons eigen bed te kruipen. Alle drie moe maar voldaan.
Vanmorgen heb ik de wonde nog schoongemaakt en ontsmet. Op het werk heb ik er dan een zelfklevend verband opgedaan , toch handig wanneer je ergens werkt waar ze die verbanden zelf ontwikkelen en maken. Nu maar hopen dat de wonde niet ontsteekt en snel geneest.

Update:

Fotos: http://foto.xcbikers.be/index.php?path=LzIwMTAgS2VsbGVyd2FsZC8=&page=1

Uitslagen: http://www.sportident.com/timing/ergebnis/ergebnis.php?wkid=20100418641885

21:12 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.