21-05-10

Chemins du soleil 2010, dag 1

blog 1

Data: Valence - St Nazaire = 99 Km / 2524m

Na het goede weer van donderdag (na een hele week slecht weer ter plaatse) hadden we er allemaal zin in om vrijdag aan de start te gaan voor de eerste rit van de CDS 2010. Maar bij het ontwaken werden we door een dik wolkendek begroet, onderweg naar de start begon het ook weer te regenen. Een natte start dus van de rit. Na de start voerde het parcours ons eerst langs velden en rivieren, geen singletrack en zo vlak als een biljart. Niet ideaal voor mijn 32x21 verzetje. Ik kan kiezen, me te pletter trappen of rustig meeglijden met de rest. Ik glij rustig me en spaar mijn benen voor wat moet komen.

Na de eerste bevoorrading begint de hel pas echt, een muur van modder staat ons te wachten. Door de paardensporen kreffelen we naar boven, de fiets en schoenen wegen meteen enkele kilos meer. Gelukkig heb ik met de singlespeed geen schakelproblemen Knipogen.  Iets later krijgen we dan toch wat typische CDS singletrack en even rijd ik een stukje verkeerd (verschillende pijlen op de grond en aan de bomen zorgen voor verwarring), door het gebrek aan sporen op de grond merk ik al snel dat ik verkeerd zit en keer terug. Aan de tweede bevoorrading kom ik onze support crew tegen, maar ook Stef die met een kapotte derailleurpad aan de kant staat. Na deze bevoorrading volgt een stevige klim gevolgd door een glooiende zone met niks dan spekgladde modder, iedereen moet te voet door de drek ploeteren.

De laatste grote klim brengt ons echter naar de hemel, eerst recht naar beneden over het gras om dan in heerlijk technische en steile singletrack te eindigen. Onderweg kom ik de reddingsploegen tegen die onderweg zijn om hun posten in te nemen. Aan de voet nog een snelle hap aan de derde bevoorrading (waar ik Jef Dams nog tegen kom), na het doorkruisen van een ijskoude beek overwinnen we de laatste hoogtemeters om dan langs de camping in St. Nazaire aan te komen. Tot mijn verbazing ben ik bij de eerste binnen, niet slecht op een singlespeed in dit terrein. Tevreden keer ik terug naar de camping om te rusten en alles klaar te maken voor de volgende dag.

Het was wel leuk om onderweg aangesproken te worden over mijn fiets. Eerst zien ze de grote wielen en dan zien ze het gebrek aan versnellingen. 'C'est pas possible!' is iets wat ik vaak moet horen. De Niner deed zijn job ook uitstekend, heel veel grip in het klimmen (ook wel nodig om op kracht te kunnen klimmen) en zeer doeltreffend bergaf.

22:01 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.