15-08-10

Transmaurienne 2010, afzien als de beesten

Zelden heb ik zo hard afgezien als op de Transmaurienne, dit staat in mijn top 3 van afzien op de fiets!

De oorzaak van het afzien is heel simpel, te weinig training in de aanloop naar de Transmau (niet geholpen door een trip naar Chicago voor de job) en een brutale onderschatting van het event.

Na de proloog op woensdagavond was het allemaal nog dikke fun, een toerke koersen door downtown Saint-Jean-de-Maurienne door het parkje en vliegend over trappen. Dikke pret en een lekkere adrenaline kick.

transmau 1.JPG

Tijdens de eerste etappe slaat het noodlot toe, op een modderige singletrack hoor ik vanalles kletteren, ik kijk naar achter en zien mijn derailleur levenloos aan de ketting hangen. Ik stop om de schade te bekijken en zie dat de kooi van de derailleur gewoon in twee stukken gesprongen is. Game Over (na amper 9km), ik vloek eens goed en wenste dat ik mijn singlespeed bij had . In de stromende regen ga ik te voet verder naar de bevoorrading waar Griet en Gijs me even later komen ophalen. Gelukkig had ik mijn ouwe trouwe GoreTex jasje mee en had ik 's morgens nog een regenbroek gekocht in de lokale Intersport. In die regenbroek van 11,95 Euro in maatje small zette ik meteen mijn schaar om er een korte broek van de maken. Abandon op dag 1 en dus direct uit het klassemant genomen.

transmau 2.JPG

Nadat Griet me opgepikt had ging ik op zoek naar een nieuwe derailleur, ik kocht de enige bschikbare SRAM derailleur in de buurt. Een X.5 instapmodel, maar het belangrijkste was dat ik weer kon rijden (het ding doet trouwens zeer goed zijn werk).

Dag 2 was er eentje zonder zorgen en met een mooi parcours (op de eerste afdaling na die zowat helemaal te voet gedaan moest worden). Achteraan gestart en op een rustig tempo de etappe uitgereden. In de leukste singletrack afdaling van de dag nog aan het 'koersen' geweest met een Ier op een Rocky Mountain, compleet met nose wheelies om de fiets om te zetten in de haarspelden, ZALIGGG!

transmau 3.JPG

Dag 3 de grote marathon etappe! Om kort te zijn dit ritje was gewoon BRUTAAL. Een pak hoogtemeters, hellingen tot 38% en dat alles op maar 60km. Samen met Wim start ik redelijk vlot, maar in de eerste grote klim krijg ik een mini inzinking en moet ik Wim laten gaan. Aan de bevoorrading kom ik hem weer tegen. Ik schaar vlug wat binnen en zet de achtervolging in op Wim. Een eindeloos lange afdaling volgt met daarin wel 90% singletrack. We nemen eerst het pad waar ik de eerste dag mijn derailleur brak om te eindigen in een singletrack die we in het begin van de week genomen hadden als opwarmer. Nergens kom ik Wim tegen, dit terwijl ik een betere daler ben. In het begin van de monsterklim (in het midden van de rit, 15km onafgebroken klimmen) komt Wim achter me vandaan. Blijkbaar was ik aan de bevoorrading voor hem weg. Op het steile eerste stuk van de klim kunnen we zo goed als overal naar bovenrijden (met af en toe een pause in plaats van te wandelen). Later op de klim moet ik hem laten gaan en begint het voor mij heel moeilijk te gaan. De organisatie had een tijdslimiet gezet aan de passage van de Croix De Fer, even denk ik er nog aan om ergens in de kant te gaan zitten en te wachten op de tijdslimiet. Maar ik duw verder en 6 minuten voor de grens passeer ik en begin ik aan de laatste 2 beklimmingen. Even later breekt mijn veer, het gaat steeds moeizamer en mijn darmen wringen serieus tegen. Ik stop even om Griet te bellen dat ik erdoor zit. Daarna gaat het weer moeizaam verder, gelukkig is het panorama adembenemend, dus neem ik af en toe de tijd om daarvan te genieten. Na een stukje MTBen door echt alpiengebied kom ik helemaal leeg aan de finish. Samen met Wim plant ik me in de Volvo van Reno die ons weer naar de camping brengt.

transmau 4.JPG

Dag 4, de laatste. Hierover kan ik heel kort zijn. 5km gereden, steendood, kuisop, warm en koud tegelijk, maagkrampen, braakneigingen. Ik geef op en bol terug naar de camping.

transmau 5.JPG
Alles bij elkaar was het toch weer dikke pret! De vreugde bij de XC Bikers is helemaal compleet wanneer Ief op de 24ste plaats algemeen eindigd en zo 4 UCI punten in de wacht sleept.
Voor Ief was dit de eerste grote koers op zijn Chaos Absolute Overdrive 29er prototype ( www.chaos-carbon.com )
chaos absolute overdrive 29er.jpg
Zelf reed ik deze wedstrijd met een setje wielen gespaakt door Gino van Chaos Carbon.
chaos wheels.jpg

Commentaren

"...het was dikke pret..."
Leest toch echt als afzien, kou, ziek, misselijk, abandon. Kortom het dieptepunt van 2010. Goed dat je dat i.i.g. al gehad hebt :)
100km Vulkanbike wordt een eitje !!!

Gepost door: Willem | 16-08-10

Mooi verhaaltje Pieter! En idd, het parcours wordt nogal snel grof onderschat... Ik wist ook dat het serieus zou worden, maar zo serieus had ik ook niet verwacht! Knap gereden, volgend jaar weer ? :)

Gepost door: Ninko | 16-08-10

Willem: Bij ons in de club zegt iemand altijd 'find comfort in pain'...dan kan afzien nog wel dikke pret worden ;-)

Ninko: volgend jaar helaas geen transmau wegens andere festiviteiten. Maar ik doe deze zeker nog eens en dan misschien wel singlespeed.

Gepost door: Pieter | 16-08-10

De commentaren zijn gesloten.