17-09-12

Craft Bike Transalp 2012 het verslag

Het klad lag al lang klaar, maar nu heb ik eindelijk eens tijd gemaakt om over de Craft Bike Transalp (CBT) oftewel 'den transalp' te schrijven.

De aanloop:

Op donderdag voor de CBT rijden we door de regen en de kou naar Oberammergau. Gelukkig met de wagen want het is geen weer om op de fiets te zitten. We maken nog een tussenstop in Bonn bij bike-discount.com. Ik koop er nog een Gore-tex regenbroek een Craft windvestje en een Vaude regenjas voor Stef.

Na veel 'Baustelle' en massas regen en wind komen we eindelijk aan in Oberammergau, Dries en Sofie zijn er ook net aangekomen. De rest was al netjes geinstalleerd. Verder lopen we ook bijna letterlijk tegen Julien De Vriese aan. Ex-mechanieker van Lance Armstrong en enkele dagen voordien nog te zien in Vive Le Velo op de VRT.

DSCN0037.JPG

Op vrijdag halen we onze startnummers op en ik maak mijn bike klaar na de spaakbreuk in Bolland een week voor de CBT.

DSCN0069.JPG

Etappe 1: Oberammergau naar Imst

alle fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/Etappe1OAMGIMST

Het begint al goed 's morgens, veel regen en donkere wolken. 'Droog gaan we het vandaag niet houden...'

Uiteindelijk werd het een makkelijke rit, we blijven rustig achter in het pak hangen en bollen laat binnen. Het voordeel is dat we in de zon aankomen en niet in de regen ;-)  De laatste klim is wel een kuitenbijter en het lichaam moet weer even wennen aan het 'echte' klimwerk. Als een van de weinigen in de achterhoede sla ik erin de volledige klim te rijden zonder voet aan de grond te zetten.

DSCN0087.JPG

sportograf-30757199.jpg

Etappe 2: Imst - Ischgl

Alle fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/Etappe2IMSTISCHGL

We worden wakker op de camping en alweer dreigen er donkere wolken boven ons hoofd. Gelukkig blijft het onderweg zo goed als droog. We maken er weer een rustig ritje van en genieten van de rust in de achterhoede. 's Avonds hebben we weer regen en koude. Van miserie kruipen we een bar binnen want we slapen op een betonparking tussen de mobilhomes. Wij slapen in Quecha gooitentjes en het is dus lekker avonturen. Onze kleren wassen we in de ijskoude rivier.

DSCN0147.JPG

DSCN0176.JPG

Stef zorgt aan de finish voor nog een beetje animo door lekker vroom over de kop te gaan:

DSCN0184.JPG

Een vergelijking, Service Course team rennsport en XC Bikers:

DSCN0187.JPG

Service Course Scott:

DSCN0195.JPG

Etappe 3: Ischgl - Nauders

Alle fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/Etappe3ISCHGLNAUDERS

We worden wakker en het is koud, ijskoud! De bergtoppen zijn wit en er wordt nog steeds sneeuw gemeld op de Idjoch waar we vandaag over moeten. Dries en Sofie hadden gisteren al een verkenning gedaan op de Idjoch en hadden al aangegeven dat het er koud kan zijn, maar er zou ook een hele grave berghut zijn.

Onderweg naar de Idjoch stoppen Stef en ik nog even in die berghut voor een lekker posh koffietje. Op het laatste stuk van de klim rijden we door kleine sneeuwvlokjes door naar een zonnige afdaling. De afdaling is snel en Stef laat zijn remmen even koken (gesinterde blokken gecombineerd met een 'conduite engagé). Aan de finish is het zonnig en we eten een lekkere salade. We slapen weer op een betonparking maar deze keer met een prachtig uitzicht en vlakbij de lift die ons naar e pasta party boven in de berghut brengt.

Aan de voet van de laatste klim leren we ook een Amerikaan kennen (den Jason) die wat teleurgesteld is in het parcours (te weinig singletrail). We kunnen hem alleen maar gelijk geven maar leren hem ook dat het 'all in the mind' zit.

DSCN0201.JPG

DSCN0220.JPG

DSCN0235.JPG

Etappe 4: Nauders - Scuol

allen fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/Etappe4NAUDERSSCUOL

Ah, Scuol, waar ik in 2006 al was als helper van de transalp en waar ik in 2009 de Nationalpark Bike Marathon al reed. Een rustig, gezellig stadje in Zwitserland, ons doel voor de dag.

Het wordt een snelle korte etappe in relatief goed weer. Onderweg kunnen we onze skills nog eens laten zien op een natte worteltrail waar we vele bikers de les leren. Afgunst is ons deel maar het raakt ons niet, rijden niet mouwen is ons moto. Op het einde van de rit zetten we ons nog even op kop voor een vrouwenteam van Burn Baby. Met een hoge snelheid brengen we hen binnen waardoor ze een plaats winnen in het klassement en wij ons 'de man' voelen omdat we eens op kop hebben mogen sleuren.

We slapen op de camping van Scuol bij Marianne en genieten van hun nieuwe en super strakke sanitairblok. Eindelijk een beetje luxe, niet alleen Sofie geniet er met volle teugen van. Voor de pasta party gaan we weer met de lift omhoog.

sportograf-30757612.jpg

DSCN0292.JPG

Etappe 5: Scuol - Livigno

alle fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/Etappe5SCUOLLIVIGNO

Het roadbook is duidelijk, dit zou een pareltje van een rit worden. Een deel van de rit ken ik al van de Nationalpark Bike Marathon en ik weet dus dat het goed gaat worden. We rijden weer wat vlotter door to Stef een kettingbreuk heeft in een steil klimmetje op een singletrack. Gelukkig blijft hij op de trail (en niet in de afgrond) en na een snelle reparatie kunnen we verder. Het einde is nog even heel pittig met nog heel wat verborgen hoogtemeters. Sofie en Dries hadden voor een rustige camping gezorgd buiten Livigno. We eten lekker rustiek in de het restaurant van de camping (polenta met worst en een paar glazen rode wijn voor mij).

Ondertussen begint de 'stress' van de transalp ook wat te wegen. We zijn allemaal al weer een hele tijd onderweg, we hebben slecht weer getrotseerd, we worden moe, we zitten uren in het zadel of achter het stuur van de auto. Daarbij komt nog eens dat we de dag erop een monsterrit voor de boeg hebben (zowel op de fiets als in de auto).

DSCN0359.JPG

DSCN0361.JPG

sportograf-30756259.jpg

Etappe 6: Livigno - Ponte Di Legno

Alle fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/Etappe6LIVIGNOPDLEGNO

De marathonrit dus vertrekken we een uur vroeger, auw dat doet pijn! Op de eerste klim staat er meteen een monsterfile en er staan nog maar een 10-tal ploegen achter ons. Maar in de singletracks en de volgende klimmetjes schuiven we al goed op. In de langste afdaling van de transalp kunnen we ons echter eens goed laten gaan. We vliegen letterlijk over de grove schotter en halen de ene ploeg na de ander in. Met onze armen stijf van de arm-pump bereiken we de 2de bevoorrading. Voor ons doemt nu de Mortirolo op een klim gekend uit de Giro, eentje waar de profs zelfs een compact voor monteren. De klim is lang en heel steil, maar Stef voelt zich heel goed en geeft aan dat hij wil vlammen. Ik steek en gelleke en even later voel ik me ook weer tip top en samen verhogen we ons tempo. We merken onderweg dat we heel wat ploegen inhalen. Het is Attack time en we trekken helemaal door.

We rijden een sterke finale met het gas helemaal open (op een gegeven moment rijden we zelfs even verkeerd en moeten terug omhoog). Bij de aankomst blijkt dat we zelfs niet zo ver achter Ief en Wim zitten (ons snellere XC Bikers team) een teken aan de wand.

Aan de auto (weer op een betonparking tussen de woonwagens) zwansen we een beetje dat we de Scott Attack trui gewonnen zouden hebben. Stef krijgt telefoon van een onbekend (duits) nummer en neemt niet op. Net op het moment dat Ief zegt dat het de organisatie is voor onze trui gaat mijn telefoon. En jawel hoor, een Duits nummer met de melding dat we binnen de 15min op de ceremonie protocolaire verwacht worden voor de Scott Attack trui. Stef in ik op het podium voor onze trui (blink, blink) en daarna op de foto met Paola Pezzo! Een geslaagde dag die we afsluiten met een terassje in Ponte Di Legno.

DSCN0375.JPG

DSCN0388.JPG

sportograf-30684066.jpg

IMG_1074.JPG

Etappe 7: Ponte Di Legno - Madonna Di Campiglio

alle fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/Etappe7PDLEGNOMADDICAMP

Scott Attack trui dus worden we afgeroepen om 5 minuten voor de start op de eerste startlijn plaats te nemen. Dit is gewoon vet! We staan daar gewoon tussen de profs en vliegen samen met hen door het dorp voor de eerste kilometers. Doordat we vooraan mogen starten kunnen we heel lang een mooie positie handhaven. Op de Tonale vraagt Stef hoe het gaat, ik voel me goed, hij ook. We besluiten te doen wat Ief ons opgedragen had: de trui verdedigen! We leggen de zweep erop en rijden heel sterk, we blijven goed samen en maken heel snel terrein goed op andere teams. Tot op de laatste klim het noodlot toeslaat. Een steen springt omhoog en raakt de derailleur van Stef. Derailleur in het wiel, pad zo krom als een hak. Snel besluiten we om de bike singlespeed te maken (gelukkig heel gemakkelijk op de Salsa) en zo verder te rijden. Ik duw of trek Stef waar het kan maar echt snel kunnen we niet verder. Heel wat teams rijden ons weer voorbij. Een beetje (echt maar een beetje) teleurgesteld rijden we Madonna binnen en planten ons op een terras voor een posh toast en espresso machiato, genieten...

Op de camping een eindje buiten Madonna kunnen we wat bekomen tot ik weer telefoon krijg van een duits numer. De boodschap: 'Yuu haave won zee scott attack jerszej againn'. Dus wij weer naar de pasta party en weer een truitje in ontvangst genomen. 's Avonds moeten we nog wel de Salsa van Stef in orde maken. Helemaal goed kunnen we het niet maken, maar goed genoeg om de laatste dag binnen te bollen.

DSCN0422.JPG

DSCN0435.JPG

DSCN0438.JPG

DSCN0441.JPG

Etappe 8: Madonna dC - Riva del Garda

alle fotos hier: https://picasaweb.google.com/105931523019282258570/Etappe8MADDICAMPRIVA

Laatste dag dus geen risicos, heel aankomen en nog even genieten van het biken. We mogen weer op de eerste rij starten en hebben dus alle tijd voor een koffie en nog een koffie. We vertrekken geneutraliseerd achter de wagen van de race director. 12km lang nerveus gewring, laat ze maar gaan! Stef en ik zakken een beetje uit tot we in rustig water terecht komen. Ondertussen regent het en is het koud! Het wordt kouder en kouder en boven op de eerste klim is het niet meer leuk! Alles is doorweekt en ijskoud. We moeten onze reddingsdekens gebruiken om ons warm te houden. Gelukkig breekt tegen het einde van de rit de zon weer door en bereiken we riva in het weer zoals het hoort: warm en zonnig!

DSCN0459.JPG

DSCN0471.JPG

sportograf-30736434.jpg

Shout outs:

Stef omdat hij een super teammaat is!

Dries en Sofie en hun trouwe rakker Lex, omdat ze super begeleiders waren!

Ief en Wim, voor het aangename gezelschap!

Jason Sumner, voor de leuke babbels onderweg

Mijn Grietje en onze Gijs en Mies, omdat ik van hen 8 dagen lang door de bergen mag racen!

Julie, omdat ze terwijl Ief en ik door de bergen racen Griet geholpen!

19:52 | Commentaren (2)

02-04-12

Terug van weggeweest

 

Het is lang geleden dat de blog nog eens up to date gebracht werd, maar we hebben niet stil gezeten. Met het nieuwe jaar werden ook nieuwe doelen gezet.

 

Het hoofddoel voor dit jaar is de Bike Transalp Challenge, na een pauze van 5 jaar nemen we weer een keer deel (vorige deelnames in 2005 en 2007). Ik zal een team volgen met rennsport makker Stef, Ief en Wim vormen een tweede team. Na de winterse trainingen zijn de voorbereidingen nu echt begonnen. Nu de dagen wat langer zijn is het ook makkelijker om meer trainingsarbeid te leveren. De wegfiest werd ook weer van stal gehaald.

 

Een eerste tussentijdsdoel komt al aardig in de buurt. Naar jaarlijkse gewoonte trekken we ook dit hemelvaartsweekend weer naar de Drôme om er de Chemins Du Soleil te rijden (www.raid-vtt.fr). Deze zullen we behandelen als een mini stage race en een eerste gewenning aan het meerdaags koersgeweld.

 

In de aanloop naar de CDS zullen we nog heel wat kilometers en hoogtemeters in de Ardennen en het Hageland afwerken. Na de CDS gaan we door op het elan met de Raid Des Hautes Fagnes als tussendoel (www.rdhf.be).

 

De CDS belooft zeer pittig te worden o.w.v. het omgekeerde parcours, dit keer vertrekken we in het hooggebergte om dan naar het middengebergte toe te rijden. De ervaring leert dat de laatste op papier gemakkelijke etappe dan vaak zeer moeilijk wordt door korte venijnige klimmetjes die met vermoeide benen genomen worden.

 

 

profil_rando-raidVTT2012.jpg

 

 

Op het gebied van materiaal zullen we allebei op een 29er hardtail rijden, Stef op een stalen Salsa met Lefty, ikzelf op mijn scandium Niner met traditionele voorvork.

 

Om het voorzien van reservestukken wat makkelijker te maken rijden we allebei met een 10spd SRAM/Middleburn aandrijflijn en Hope schijfremmen.

 

13:31 | Commentaren (1)

03-05-11

SSEC 2011 Maredsous

Afgelopen weekend was het dan zover, het Europese kampioenschap singlespeed MTB. Dit jaar gehouden in België dus moesten we er bij zijn. Na een hel van een werkweek trok ik samen met Stef naar Maredsous.

Na een toch wel lange autorit (met nog wat vrijdagavondfiles) kwamen we ter plaatse aan. Nog even 'carboloaden'met een fritje en een boulet en wat hydrateren met Maredsous blond en Chimay tripel. Na het wisselen van het verzet naar de 'bergmodus' 32x21 kropen we in onze tent voor een heerlijke nachtrust.

Het verdere verslag komt een van de dagen, maar de bevoorrading was TOP:

 

p4pb6531730.jpg

20:52 | Commentaren (1)

11-03-11

29er to the Victory

Flor Vogel rijdt zijn Scott 29er (met lekkere tuben) naar de overwinning op een leuk parcours:

 

19:48 | Commentaren (0)

06-12-10

Zilvermeer MTB Trophy

Afgelopen zaterdag 4 december werd er aan het Zilvermeer de WTC Achterbos Zilvermeer MTB Trophy gereden.
Een koerske voor liefhebbers van 50 minuten + 1 ronde over een parcours uitgezet op het recreatiedomein van het Zilvermeer.

Aan de start 2 XC Bikers, Wim en Pieter. De ene op zijn Specialized winterraket, de andere op zijn vertrouwde Niner singlespeed. Ief opteerde voor het supporteren omdat hij nog herstelt van een buikgriepje.
Het weer speelde niet echt mee, het was koud (-3°C) er stond en stevige wind en de wolken waren geladen met sneeuw.
Het parcours was deels sneeuwvrij maar goed te berijden. Om 11u werd het startschot voor de eerste reeks gegeven (-31jarigen), onze XC Bikers startten 1 minuut later met de +31jarigen.

Ik (Pieter) start snel, dankzij mijn zwaarder-dan-anders-32x14-verzet, en ik draai bij de eersten het strand op. De grote wielen van mijn Niner houden goed spoor door het losse zand en als derde of vierde kom ik door de eerste zandbak. Ik laat me daarna wat uitzakken om niet het risico te lopen om mezelf meteen op te blazen. Vrij snel rapen we de achterhoede van de eerste groep al op.
In de eerste rondes heb ik nog last van koude handen, maar eens alles onder stoom komt te staan voel ik me goed op de fiets).
Halfweg de koers moet ik even stoppen, mijn snelspanner had zich los gewerkt en daardoor zat mijn voorwiel los. Een onhoudbare situatie dus een verplichtte stop.

Tegen het einde van de race zie ik Wim plots aan de kant staan, hij is gestopt bij een renner die serieus gevallen is. In de verte zie ik het Rode Kruis al aankomen.
Wim geeft iets later op (net als collega Michel die ook gestart was). In de laatste ronde moet ik even stoppen omdat de renner over het parcours afgevoerd wordt naar de ziekenwagen. Geen probleem ik wacht even af. Maar hierdoor komen er wel een viertal renners uit de achterhoede op mijn wiel zitten. Ik pers er nog wat uit en kan ze achter me laten.

Ik finish ergens in het pak, de juiste uitslag ken ik niet maar die zal nog wel een keer op www.wtcachterbos.be komen (samen met de fotos).

Na een douchke kijken we nog even naar de 'oude glorieën' die ondertussen in de sneeuw moeten rijden. We zien Boonen en Co nog wat opwarmen op het parcours maar ondertussen is het voor mij te koud geworden en is het tijd om naar huis te gaan.

Het was weer een leuk dagje racen, midden in de winter, niks te verliezen, gewoon amuseren.

15-08-10

Transmaurienne 2010, afzien als de beesten

Zelden heb ik zo hard afgezien als op de Transmaurienne, dit staat in mijn top 3 van afzien op de fiets!

De oorzaak van het afzien is heel simpel, te weinig training in de aanloop naar de Transmau (niet geholpen door een trip naar Chicago voor de job) en een brutale onderschatting van het event.

Na de proloog op woensdagavond was het allemaal nog dikke fun, een toerke koersen door downtown Saint-Jean-de-Maurienne door het parkje en vliegend over trappen. Dikke pret en een lekkere adrenaline kick.

transmau 1.JPG

Tijdens de eerste etappe slaat het noodlot toe, op een modderige singletrack hoor ik vanalles kletteren, ik kijk naar achter en zien mijn derailleur levenloos aan de ketting hangen. Ik stop om de schade te bekijken en zie dat de kooi van de derailleur gewoon in twee stukken gesprongen is. Game Over (na amper 9km), ik vloek eens goed en wenste dat ik mijn singlespeed bij had . In de stromende regen ga ik te voet verder naar de bevoorrading waar Griet en Gijs me even later komen ophalen. Gelukkig had ik mijn ouwe trouwe GoreTex jasje mee en had ik 's morgens nog een regenbroek gekocht in de lokale Intersport. In die regenbroek van 11,95 Euro in maatje small zette ik meteen mijn schaar om er een korte broek van de maken. Abandon op dag 1 en dus direct uit het klassemant genomen.

transmau 2.JPG

Nadat Griet me opgepikt had ging ik op zoek naar een nieuwe derailleur, ik kocht de enige bschikbare SRAM derailleur in de buurt. Een X.5 instapmodel, maar het belangrijkste was dat ik weer kon rijden (het ding doet trouwens zeer goed zijn werk).

Dag 2 was er eentje zonder zorgen en met een mooi parcours (op de eerste afdaling na die zowat helemaal te voet gedaan moest worden). Achteraan gestart en op een rustig tempo de etappe uitgereden. In de leukste singletrack afdaling van de dag nog aan het 'koersen' geweest met een Ier op een Rocky Mountain, compleet met nose wheelies om de fiets om te zetten in de haarspelden, ZALIGGG!

transmau 3.JPG

Dag 3 de grote marathon etappe! Om kort te zijn dit ritje was gewoon BRUTAAL. Een pak hoogtemeters, hellingen tot 38% en dat alles op maar 60km. Samen met Wim start ik redelijk vlot, maar in de eerste grote klim krijg ik een mini inzinking en moet ik Wim laten gaan. Aan de bevoorrading kom ik hem weer tegen. Ik schaar vlug wat binnen en zet de achtervolging in op Wim. Een eindeloos lange afdaling volgt met daarin wel 90% singletrack. We nemen eerst het pad waar ik de eerste dag mijn derailleur brak om te eindigen in een singletrack die we in het begin van de week genomen hadden als opwarmer. Nergens kom ik Wim tegen, dit terwijl ik een betere daler ben. In het begin van de monsterklim (in het midden van de rit, 15km onafgebroken klimmen) komt Wim achter me vandaan. Blijkbaar was ik aan de bevoorrading voor hem weg. Op het steile eerste stuk van de klim kunnen we zo goed als overal naar bovenrijden (met af en toe een pause in plaats van te wandelen). Later op de klim moet ik hem laten gaan en begint het voor mij heel moeilijk te gaan. De organisatie had een tijdslimiet gezet aan de passage van de Croix De Fer, even denk ik er nog aan om ergens in de kant te gaan zitten en te wachten op de tijdslimiet. Maar ik duw verder en 6 minuten voor de grens passeer ik en begin ik aan de laatste 2 beklimmingen. Even later breekt mijn veer, het gaat steeds moeizamer en mijn darmen wringen serieus tegen. Ik stop even om Griet te bellen dat ik erdoor zit. Daarna gaat het weer moeizaam verder, gelukkig is het panorama adembenemend, dus neem ik af en toe de tijd om daarvan te genieten. Na een stukje MTBen door echt alpiengebied kom ik helemaal leeg aan de finish. Samen met Wim plant ik me in de Volvo van Reno die ons weer naar de camping brengt.

transmau 4.JPG

Dag 4, de laatste. Hierover kan ik heel kort zijn. 5km gereden, steendood, kuisop, warm en koud tegelijk, maagkrampen, braakneigingen. Ik geef op en bol terug naar de camping.

transmau 5.JPG
Alles bij elkaar was het toch weer dikke pret! De vreugde bij de XC Bikers is helemaal compleet wanneer Ief op de 24ste plaats algemeen eindigd en zo 4 UCI punten in de wacht sleept.
Voor Ief was dit de eerste grote koers op zijn Chaos Absolute Overdrive 29er prototype ( www.chaos-carbon.com )
chaos absolute overdrive 29er.jpg
Zelf reed ik deze wedstrijd met een setje wielen gespaakt door Gino van Chaos Carbon.
chaos wheels.jpg